ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ 2019

Οι μάχες του δικομματισμού –Τα κρίσιμα ερωτήματα

 

Με ιδιαίτερο ενδιαφέρον αναμένονται οι προσεχείς ευρωεκλογές της 26ης Μαϊου λόγω της σύγκρουσης ενός νέου δικομματισμού που εκφράζεται με σφοδρή ιδεολογική αντιπαράθεση.
Η αντοχή του ΣΥΡΙΖΑ που δεν υπήρξε «αριστερή παρένθεση» έχει προκαλέσει άγχος στη Νέα Δημοκρατία, η οποία επιχειρεί παντοιοτρόπως να επανέλθει στην εξουσία.  
Ο αρχηγός της, Κυριάκος Μητσοτάκης, ζητάει συνεχώς εκλογές καθώς πολλές δημοσκοπήσεις δίνουν στο κόμμα του μεγάλο προβάδισμα.
Θεωρεί μάλιστα τις ευρωεκλογές αποτέλεσμα του Α’ ημιχρόνου και   προαναγγελία νίκης της «ομάδας» του για τις εθνικές εκλογές που ακολουθούν.
Η απάντηση του πρωθυπουργού, Αλέξη Τσίπρα, είναι ότι κερδίζει στις κάλπες, ενώ οι αντίπαλοί του στις δημοσκοπήσεις…
Όμως, πέρα από τις δηλώσεις και τις αποκαλούμενες «φωτογραφίες της στιγμής» δημοσκοπήσεις, ας θυμηθούμε πως εξελίχθηκαν διαχρονικά οι μάχες του δικομματισμού και πως απαντούν οι αριθμοί σε επτά κρίσιμα ερωτήματα:
 

       1. Πόση διαφορά έχει καταγραφεί μεταξύ των μονομάχων;

Η προϊστορία των ευρωεκλογών δεν επαληθεύει τις περισσότερες δημοσκοπήσεις οι οποίες προβλέπουν άνετη νίκη της ΝΔ με διαφορά πάνω από 5% που ξεπερνάει ακόμη και το 10%. 

Ουδέποτε η διαφορά μεταξύ των μονομάχων του δικομματισμού υπερέβη το 10%, ενώ μόνο δύο φορές έχει ξεπεράσει το 5% στις οκτώ προηγούμενες αναμετρήσεις: α) το 1981, όταν το ασυναγώνιστο τότε ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου πήρε διαφορά 8,78%  (40,12% έναντι 31,34% της ΝΔ) και β) το 2004, όταν η Νέα Δημοκρατία του Κώστα Καραμανλή, ύστερα από μια οκταετία συνεχούς διακυβέρνησης του Κώστα Σημίτη και ενώ είχε κερδίσει τις ευρωεκλογές του 1999, νίκησε ξανά συγκεντρώνοντας ποσοστό ρεκόρ 43,03% το οποίο έναντι 34,01% του ΠΑΣΟΚ δημιούργησε και ρεκόρ διαφοράς 9,02%.

Στις υπόλοιπες έξι μονομαχίες ποτέ η διαφορά δεν ξεπέρασε το 5%. Τρεις φορές ήταν πάνω από τέσσερα: Το 1989, με το ΠΑΣΟΚ στο καναβάτσο λόγω του σκανδάλου Κοσκωτά, ήταν 4,50% υπέρ της ΝΔ του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, το 1994 μετά την επάνοδο του Ανδρέα στην εξουσία αυξήθηκε υπέρ του ΠΑΣΟΚ σε 4,95% λόγω και της Πολιτικής Άνοιξης που έπληξε τη ΝΔ, ενώ το 2009 το ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου κέρδισε την «κουρασμένη» ΝΔ με 4,35% διαφορά.

Στις άλλες τρεις αναμετρήσεις η διαφορά ήταν κάτω από το τέσσερα: 3,55% υπέρ του ΠΑΣΟΚ το 1984, 3,60% υπέρ της ΝΔ το 1999 και 3,85% υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ το 2014. 

2. Θα υπερβεί ο δικομματισμός το 50% και πόσο;

Στις ευρωεκλογές του 2014 οι εκπρόσωποι του νέου δικομματισμού, για πρώτη φορά, συγκέντρωσαν μαζί ποσοστό κάτω από 50%, μόλις 49,29%! (ΣΥΡΙΖΑ 26,57%-ΝΔ 22,72%).

Στις ερχόμενες ευρωεκλογές πόσο μπορεί να υποχωρήσει ο παγιωμένος πλέον ως δεύτερος μονομάχος ΣΥΡΙΖΑ και πόσο μπορεί να αυξηθεί το ποσοστό της ΝΔ για να επαληθευτούν οι τάσεις των δημοσκοπήσεων;

Είναι χαρακτηριστικό ότι ποτέ κανένας εκπρόσωπος του δικομματισμού δεν αύξησε το ποσοστό του περισσότερο από 7,05% μεταξύ δύο ευρωεκλογών.

Το ρεκόρ αύξησης 7,05%,όπως προαναφέραμε, επετεύχθη το 2004 από τη ΝΔ του Κώστα Καραμανλή η οποία εισέπραξε τη δυσαρέσκεια απέναντι στην οκταετή συνεχή διακυβέρνηση του Κώστα Σημίτη, ενώ παράλληλα είχε κερδίσει και στις ευρωεκλογές του 1999, αλλά και στις εθνικές εκλογές του 2004 που διεξήχθησαν τον Μάρτιο, τρεις μήνες πριν από τις ευρωεκλογές.

Τέτοιες προϋποθέσεις δεν διαθέτει σήμερα η ΝΔ, η οποία αν αυξήσει το ποσοστό της του 2014 πάνω από 7,05% θα δημιουργήσει νέο ιστορικό ρεκόρ (Χρειάζεται 500 χιλιάδες και πλέον ψήφους).

Όσον αφορά τις απώλειες, ποτέ εκπρόσωπος του δικομματισμού δεν έχει καταγράψει μείωση μεγαλύτερη από 6% μεταξύ δύο ευρωεκλογών – εκτός από το 2014 – όταν οι παραδοσιακοί μονομάχοι ΝΔ και ΠΑΣΟΚ υπέστησαν πρωτοφανή φθορά λόγω μνημονίου και προέκυψε νέος δικομματισμός με την εμφάνιση του ΣΥΡΙΖΑ στη θέση του καταποντισμένου ΠΑΣΟΚ.

Σύμφωνα με τα παραπάνω δεδομένα, μόνο αν η ΝΔ αυξήσει το ποσοστό της ισοφαρίζοντας το ιστορικό ρεκόρ 7,05%, ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ έχει ασυνήθιστη μεγάλη απώλεια 6%, θα επαληθευτούν οι πολύ αισιόδοξες δημοσκοπήσεις για τη «γαλάζια» παράταξη.

Τότε ο νέος δικομματισμός θα έχει το χαμηλό άθροισμα 50.34% (ΝΔ 29,77%, ΣΥΡΙΖΑ 20,57%) και σε αυτή την ακραία περίπτωση η ΝΔ θα κάνει ιστορικό ρεκόρ διαφοράς 9,20% από τον αντίπαλό της, αφήνοντας ταυτόχρονα πολλά περιθώρια στη «χαλαρή ψήφο».

     3. Θα εδραιωθεί η «χαλαρή ψήφος»;

Σύμφωνα με την προϊστορία η «χαλαρή ψήφος» πάντα εδραιώνεται στις ευρωεκλογές, αποσπώντας προτιμήσεις από μία δεξαμενή τουλάχιστον ενός εκατομμυρίου ψηφοφόρων.

Γι’ αυτό το ποσοστό του δικομματισμού για το ευρωκοινοβούλιο ποτέ δεν ξεπέρασε το αντίστοιχο των εθνικών εκλογών.

Στις τελευταίες «μνημονιακές» ευρωεκλογές που κέρδισε ο ΣΥΡΙΖΑ, αυξήθηκε η «χαλαρή ψήφος» και έγινε ρεκόρ εκπροσώπησης με συμμετοχή επτά κομμάτων, από τα οποία τα τρία (Χ.Α.,ΠΟΤΑΜΙ, ΑΝ.ΕΛΛ.) εμφανίστηκαν για πρώτη φορά στο ευρωκοινοβούλιο, καταλαμβάνοντας έξι έδρες.

Όσο και αν οι ισχυροί του δικομματισμού «εκβιάζουν» τους ψηφοφόρους  να μην επιλέξουν τα «μικρά κόμματα», οι ευρωεκλογές δεν βγάζουν κυβέρνηση, γι’ αυτό η «χαλαρή ψήφος» έχει εξασφαλίσει πάντοτε έδρα και κάτω από οποιεσδήποτε πολιτικές συνθήκες:

1981: ΚΚΕεσ. 1, ΚΟΔΗΣΟ/ΚΑΕ 1 έδρα, Κόμμα Προοδευτικών 1 έδρα (με τρία μόνο κόμματα στο εθνικό κοινοβούλιο ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΚΚΕ, υπήρξαν άλλα τρία στην ευρωβουλή λόγω «χαλαρής ψήφου»)

1984: ΚΚΕεσ. 1 έδρα, ΕΠΕΝ 1 έδρα

1989: ΔΗΑΝΑ 1 έδρα. (Σε καθεστώς ακραίας πόλωσης με το σκάνδαλο Κοσκωτά, ενώ ΚΚΕ και ΣΥΝ ήταν μαζί στο ψηφοδέλτιο του ενιαίου Συνασπισμού)

1994: Πολιτική Άνοιξη 2 έδρες (ίσχυσε για πρώτη φορά το όριο 3% για την κατανομή εδρών)

1999: ΔΗΚΚΙ 2 έδρες

2004: ΛΑΟΣ1 έδρα (Με τη ΝΔ να κάνει ρεκόρ ποσοστών 43,03% και ρεκόρ διαφοράς 9,02% από το δεύτερο ΠΑΣΟΚ)

2009: ΛΑΟΣ 2 έδρες, Οικολόγοι/Πράσινοι 1 έδρα

2014: ΧΑ 3 έδρες, Το ΠΟΤΑΜΙ 2 έδρες, ΑΝ.ΕΛΛ. 1 έδρα

Σήμερα, παρά την πόλωση και τις προσπάθειες αφαίμαξης της «χαλαρής ψήφου» το ποσοστό των εκπροσώπων του δικομματισμού δεν είναι εύκολο να ξεπεράσει το 60%, ενώ η δύναμή τους πιθανότατα θα κυμανθεί μεταξύ 50%-60%.

     4. Θα είναι οι  Πρέσπες το αυτογκόλ του ΣΥΡΙΖΑ;

Αν, όπως εκτιμούν ορισμένοι, το εκλογικό σώμα της Μακεδονίας θα πλήξει σημαντικά τον ΣΥΡΙΖΑ λόγω της «Συμφωνίας των Πρεσπών»,μπορούν οι Πρέσπες να εξελιχθούν σε αυτογκόλ του ΣΥΡΙΖΑ;

Παρά τις φήμες που κυκλοφορούν δεν μπορεί να μην ληφθεί υπόψη ότι η υπεροχή της ΝΔ επί του ΣΥΡΙΖΑ στις προηγούμενες ευρωεκλογές στο σύνολο των περιφερειών της Μακεδονίας ήταν μόλις 21030 ψήφοι.

Επίσης ότι, τον Σεπτέμβριο του 2015, στις εθνικές εκλογές χωρίς «χαλαρή ψήφο», ο ΣΥΡΙΖΑ κέρδισε στη Μακεδονία οκτώ εκλογικές περιφέρειες έναντι έξι της ΝΔ, ενώ υπερίσχυσε με διαφορά 42215 ψήφους (ΣΥΡΙΖΑ 414.883 - ΝΔ 372.668) με αντίστοιχα ποσοστά 32,77% έναντι 31,26%.

Έτσι, είναι παρακινδυνευμένο να προδιαγράψει κανείς το μέγεθος μιας ενδεχόμενης ήττας του ΣΥΡΙΖΑ, αν μπορούν να εξισορροπηθούν οι όποιες απώλειες και αν πράγματι η φθορά του στη Μακεδονία θα είναι τόση, όση ισχυρίζονται οι φανατικοί του αντίπαλοι (15%-30%).

      5. Τι θα κάνουν οι 17ρηδες και οι ψηφοφόροι χωρίς έδρα;

Ένας αριθμός πεντακοσίων και πλέον χιλιάδων νέων ψηφοφόρων με πρώτους τους 17ρηδες θα ψηφίσει για πρώτη φορά. Η εκλογική συμπεριφορά τους είναι μη προβλέψιμη, αλλά θα επηρεάσει σημαντικά το τελικό αποτέλεσμα.

Επίσης, δεν μπορεί να υποτιμηθούν τα πολύ «μικρά κόμματα» που δεν έβγαλαν έδρα αλλά προτιμήθηκαν από περίπου 833 χιλιάδες ψηφοφόρους (αριθμός ρεκόρ) από 380 χιλιάδες που ήταν το 2009!

Πόσοι θα «διασκορπιστούν» πάλι στα πολύ «μικρά κόμματα» και πόσοι θα μετακινηθούν προς άλλες επιλογές;

Στα κόμματα χωρίς έδρα περιλαμβάνονταν και τρία με κοινοβουλευτική και ευρωπαϊκή παρουσία: ο ΛΑΟΣ που πλησίασε τον στόχο της έδρας με 154.027 ψήφους (2,69%) που μάλλον απορροφάται από την Ελληνική Λύση, η ΔΗΜΑΡ με 68873 ψήφους (1,20 %) που δεν συμμετέχει και η Ένωση Κεντρώων με ισχνό ποσοστό 0,65% (36879 ψήφους) που ύστερα όμως μπήκε στη Βουλή και τώρα συμμετέχει πιο ενισχυμένη.

       6. Πόση θα είναι η αποχή και τα Άκυρα/Λευκά;

Η αποχή κυμάνθηκε το 2014 στο 40,03%, δηλαδή τα 2/5 απείχαν από την ψηφοφορία. Πρόκειται για το δεύτερο μεγαλύτερο ποσοστό μετά το ρεκόρ 47,37% που καταγράφηκε στις ευρωεκλογές του 2009.

Μια ενδεχόμενη μείωσή της ίσως ευνοήσει τα «μεγάλα» κόμματα αλλά είναι μη προβλέψιμο ποιο θα επωφεληθεί περισσότερο.

Στις προηγούμενες ευρωεκλογές τα Άκυρα/Λευκά άθροισαν ποσοστό έδρας 3,8% (άκυρα 2,67%/Λευκά 1,13%).

Τι θα γίνει στις ερχόμενες εκλογές και πώς θα εκφραστούν αυτοί οι 225.724 ψηφοφόροι;

Πόσο θα απορροφηθούν από τους δύο μονομάχους, πόσο θα διασκορπιστούν στη «χαλαρή ψήφο» και σε τι ποσοστό θα παραμείνουν άκυρα ή λευκά;

      7. Μπορεί να κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ;

Μόνο μία φορά, το πανίσχυρο ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου, έχει κερδίσει δύο συνεχόμενες ευρωεκλογές, το 1981 και το 1984, ενώ κυβερνούσε πάνω από τριάντα μήνες.

Προηγουμένως είχε αναδιατάξει το πολιτικό σύστημα παραγκωνίζοντας τη «γαλάζια παράταξη» από την οποία η διαφορά του στις ευρωεκλογές του 1981, ήταν 8,78%.  

Αν το καταφέρει και ο ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα, που έχει επίσης αναδιατάξει το πολιτικό σύστημα και κυβερνάει πάνω από πενήντα μήνες, αλλά διαθέτει διαφορά 3,85% από τη ΝΔ , θα καταγράψει άλλη μία ιστορική πρωτιά στο βιογραφικό του.

Σε μια τέτοια περίπτωση, η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, -δεδομένου ότι η ΝΔ παρουσιάζεται ενισχυμένη-, θα αυξήσει σημαντικά το ποσοστό του δικομματισμού, ενώ θα συμπιεστεί ανάλογα η «χαλαρή ψήφος».

Αν, μάλιστα, η «χαλαρή ψήφος» μείνει χωρίς έδρα, το άθροισμα του ποσοστού των δύο μονομάχων ίσως ξεπεράσει ακόμη και το φράγμα του 60% των ψήφων.

Καλό βόλι!   

                                                  

        ΕΥΡΩΕΚΛΟΓΕΣ            ΜΟΝΟΜΑΧΟΙ              ΔΙΑΦΟΡΑ

 

1981:         ΠΑΣΟΚ  40,12%     ΝΔ         31,34%      8,78%

 

1984:         ΠΑΣΟΚ   41,59%    ΝΔ        38,04%       3,55%

 

1989:            ΝΔ      40,44%   ΠΑΣΟΚ    35,94%      4,50%

 

1994:         ΠΑΣΟΚ   37,60%     ΝΔ       32,65%       4,95%

 

1999:           ΝΔ       35,98%   ΠΑΣΟΚ   32,92%       3,06%

 

2004:           ΝΔ       43,03%   ΠΑΣΟΚ  34,01%        9,02%

 

2009:         ΠΑΣΟΚ   36,64%      ΝΔ      32,29%       4.35%

 

2014:        ΣΥΡΙΖΑ    26,57%      ΝΔ      22,72%       3,85%                

                                                     

                                                                                   Δημήτρης Ταταρούνης

 

Δημοσιεύτηκε στο ένθετο της Εφημερίδας των Συντακτών "Η Ευρώπη στις κάλπες" στις 18/5/2019

 

 

 

 

Την Παρασκευή 17 Μαΐου στις 18:00, στον ΙΑΝΟ της Αθήνας, Σταδίου 24, παρουσιάζεται το βιβλίο του  δημοσιογράφου, Γιάννη Γ. Γεωργάκη, «Κόμμα αλλάζουμε, ομάδα ποτέ ή όταν ο Μίκης Θεοδωράκης συνάντησε το ποδόσφαιρο», εκδόσεις IANOS.

Για το βιβλίο θα μιλήσουν οι: Όλγα Νικολαΐδου (ηθοποιός-δημοσιογράφος), Λαυρέντης Μαχαιρίτσας (μουσικός), Στάθης (Σταυρόπουλος) (σκιτσογράφος), Θάνος Σαρρής (δημοσιογράφος), Νίκος Μάλλιαρης (βετ. Ποδοσφαιριστής).

Ο Γιάννης Γεωργάκης βασιζόμενος στο μοναδικής αξίας αρχείο του βετεράνου ποδοσφαιριστή Νίκου Μάλλιαρη, γνωστοποιεί στο ελληνικό κοινό το άρρηκτο συναισθηματικό δέσιμο του εμβληματικού Έλληνα μουσικοσυνθέτη Μίκη Θεοδωράκη με την εθνική ομάδα ποδοσφαίρου και, φυσικά, με τον Ολυμπιακό, καθ’ όλη τη διάρκεια του 20ού αιώνα μέχρι σήμερα. Τονίζει τις σημαντικές προσπάθειες σύνδεσης του «αθλήματος των αθλημάτων» με τον πολιτισμό και την τέχνη από ποδοσφαιρικούς παράγοντες της χώρα μας ενώ, παράλληλα, θίγει καυτά ζητήματα του παγκόσμιου φαινομένου που λέγεται ποδόσφαιρο, όπως η εμπορευματοποίηση του αθλήματος, η βία και η παραβατικότητα.

Αποσπάσματα από το βιβλίο

«Πρώτα παίζεις μπάλα και επιλέγεις ομάδα και μετά γίνεσαι γιατρός, δικηγόρος ή αποκτάς οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα, ή και κόμμα», παρατήρησε εύστοχα ο Μίκης Θεοδωράκης. Σύμφωνα με τα λεγόμενά του, στην Ελλάδα, ένα μέρος της υψηλής διανόησης θεωρεί το ποδόσφαιρο «όπιο του λαουτζίκου». Όταν ο Μαρξ έγραφε το 1844 ό τι η θρησκεία είναι το όπιο του λαού, ήθελε να καταδείξει πως ο άνθρωπος πρέπει να διεκδικεί την πραγματική ευτυχία και όχι την απατηλή. Το ποδόσφαιρο εμφανίστηκε αιώνες μετά τις επίσημες θρησκείες, ωστόσο, σε λιγότερο από εκατό έτη, εξελίχτηκε σε παγκόσμια κοσμική θρησκεία, με το σύνολο των πιστών του να ξεπερνάει το αριθμητικό σύνολο του ποιμνίου των κορυφαίων θρησκειών. Το κοινό στοιχείο ανάμεσα στο ποδόσφαιρο και στη θρησκεία είναι ότι διαθέτουν πιστούς οπαδούς, λατρεύονται σε «ναούς» και στηρίζονται στο ίδιο δόγμα, το «πίστευε και μη ερεύνα» […]

  • «Κάποιος γεννιέται και πεθαίνει με τα χρώματά του. Κι εγώ, όπως ξέρετε, έχω αλλάξει πολλά

κόμματα –και με έχουν κατηγορήσει γι’ αυτό– αλλά τον Ολυμπιακό δεν τον αλλάζω», θα δηλώσειο Μίκης Θεοδωράκης, μέσα σε κλίμα συναισθηματικής φόρτισης, στη γιορτή του «Χίλτον». Ομως,την εποχή του άκρατου επαγγελματισμού, οι άσοι των γηπέδων αλλάζουν ομάδες σαν ταπουκάμισα". Και θα και συμπληρώσει:

«Ο ελληνικός λαός ζει με το ποδόσφαιρο. Η ομάδα του είναι ιδανικό, είναι όραμα, είναι η πίστη του», θα πει ο Μίκης Θεοδωράκης στο «Χίλτον». Ωστόσο, στις μέρες μας, όχι μονάχα το ποδόσφαιρο, αλλά και τέχνες, ελέγχονται σε μεγάλο βαθμό από εξουσίες που δεν σέβονται τον δημιουργό, τον άνθρωπο, τις αξίες. Όμως, η ανάθεση της διαχείρισης της ζωής μας στους κάθε λογής δημαγωγούς, τυχοδιώκτες και διεφθαρμένους μήπως είναι έργο αποκλειστικά δικό μας; […]

  •  

ΥΓ.  Σε λίγες μέρες στις εκλογές, όταν μπείτε στο παραβάν είναι πιθανό να ψηφίσετε κάποιο άλλο κόμμα από αυτό που ψηφίσατε την προηγούμενη φορά.  Όμως,-εκτός σπανιοτάτων εξαιρέσεων που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, όλοι θα ψηφίσετε χωρίς να έχετε αλλάξει την ομάδα της καρδιάς σας.

Γι' αυτό αξίζει να διαβάσετε το βιβλίο "Κόμμα αλλάζουμε, ομάδα ποτέ,,," 

  •  

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα

Ο Γιάννης Γεωργάκης είναι δημοσιογράφος. Γεννήθηκε το 1955 στη Λευκάδα. Εμαθε τα πρώτα

γράμματα στο διθέσιο Δημοτικό Σχολείο Πινακοχωρίου και τελείωσε το Β΄ Εσπερινό Γυμνάσιο

Αμπελοκήπων. Σπούδασε δημοσιογραφία στο Πανεπιστήμιο Λομονόσοφ της Μόσχας. Εργάστηκε

στην εφημερίδα Οδηγητής (1984-1987) στο εργατικό ρεπορτάζ. Στη συνέχεια, ειδικεύτηκε στο

αθλητικό ρεπορτάζ και εργάστηκε στις εφημερίδες Ριζοσπάστης (1987-1999) και Το Βήμα (1999-

2013). Συνεργάστηκε με το αθλητικό περιοδικό Σπορ&Σκορ καθώς και τους ραδιοφωνικούς

σταθμούς «Κανάλι Ενα» και «Ξένιος». Συμμετείχε στη συγγραφή της δίτομης εγκυκλοπαίδειας

Ελληνικός Αθλητισμός – Ιστορική Αναδρομή 1896-1996 και του βιβλίου Οι κορυφαίοι των

γηπέδων. Είναι μέλος της Ενωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ) και του

Πανελλήνιου Συνδέσμου Αθλητικού Τύπου (ΠΣΑΤ).

 

 

 

 

Η ΕΡΤ και οι ιδιωτικοί τηλεοπτικοί σταθμοί θα διαθέσουν συνολικό ποσό 6.000.000 ευρώ και η συνδρομητική TV χρόνο αξίας 250.000 ευρώ ως δωρεάν διαφημιστικό χρόνο για τα κόμματα ενόψει των ευρωεκλογών της 26ης Μαΐου 2019.

Αντίθετα με αυτό που συνέβαινε στο παρελθόν για τις εκλογικές αναμετρήσεις, τώρα δεν υπάρχει συμψηφισμός του δωρεάν χρόνου με το τέλος χρήσης συχνοτήτων:.

Παρατίθεται ο πίνακας με το κόστος σε ευρώ του δωρεάν χρόνου στα πολιτικά κόμματα:

Κόμματα Αξία διαφημιστικού χρόνου σε ΕΡΤ – Ιδιωτική TV Αξία διαφημιστικού χρόνου στη συνδρομητική TV
ΣΥΡΙΖΑ 1.675.241,19 69.801,72
ΝΔ 1.375.720,42 57.321,68
ΧΑ 450.545,09 18.772,71
ΚΙΝΑΛ 392.982,83 16.374,28
ΚΚΕ 318.759,58 13.281,65
ΠΟΤΑΜΙ 295.935,72 12.330,65
ΑΝΕΛ 194.488,12 8.103,67

 

 

 

Συσπείρωση Δημοσιογράφων: Η επιτυχία της νέας Συλλογικής Σύμβασης και οι επαγγελματίες «καταγγελιολόγοι»

Ένα σημαντικά θετικό βήμα για τα δικαιώματα των δημοσιογράφων στον δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα αποτελεί η νέα Συλλογική Σύμβαση στην οποία συμφώνησε η ΕΣΗΕΑ με την κυβέρνηση. Με τη νέα σύμβαση βελτιώνονται αισθητά όλα τα οικονομικά και θεσμικά ζητήματα, φθάνοντας μάλιστα και στην προ μνημονίων περίοδο.

Η Συσπείρωση Δημοσιογράφων Δούρειος Τύπος θεωρεί ότι η θετική αυτή εξέλιξη στην οποία συνέβαλε με όλες τις δυνάμεις της μπορεί να αποτελέσει εφαλτήριο για τις διεκδικήσεις του κλάδου και στον ιδιωτικό τομέα καθώς για πρώτη φορά μετά από 10 χρόνια αποκτά μια νέα συλλογική σύμβαση.

Τα βασικά σημεία της είναι:

"Οι δημοσιογράφοι ανεβαίνουμε μαζί με τη χώρα Ενημέρωση με αξιοπιστία,..
 πλουραλισμό και δικαιώματα


Τα κυριότερα στοιχεία της νέας Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (που αναμένεται να υπογραφεί)) και της ΚΥΑ αποδοχών, που πέτυχε η ΕΣΗΕΑ, δείχνουν ότι μετά από χρόνια, γίνεται ένα θετικό βήμα για τα δικαιώματα των δημοσιογράφων στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα καθώς βελτιώνονται αισθητά όλα τα θεσμικά ζητήματα, όπως άδειες, ζητήματα δεοντολογίας, πνευματικά δικαιώματα, κλπ. φθάνοντας στην προ μνημονίων περίοδο από την πρώτη κιόλας μεταμνημονιακή σύμβαση, ενώ αισθητή είναι η βελτίωση και στα οικονομικά, ιδιαίτερα για τον εισαγωγικό μισθό (αύξηση 22%) και το αναδρομικό ξεπάγωμα (από το 2018) των ωριμάνσεων.
Συγκεκριμένα με την νέα ΚΥΑ αποδοχών για τους δημοσιογράφους στο δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα σε όλη τη χώρα πετυχαίνουμε τα εξής:
 

  1. Μεγάλη αύξηση του εισαγωγικού μισθού, το λεγόμενου κατώτερου μισθού, που αυξάνεται στα 1061 ευρώ απο 874 ευρώ, δηλαδή αύξηση περίπου 22%, ενώ ο εισαγωγικός μισθός φτάνει στα 1.161 ευρώ για τους πτυχιούχους. Η αύξηση αυτή είναι διπλάσια της αύξησης, που πήραν οι άλλοι εργαζόμενοι της χώρας μας ενώ θα βοηθήσει πλέον τα μέγιστα, να διαπραγματευθούμε από καλύτερη βάση, για την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας (ΣΣΕ) και στον ιδιωτικό τομέα.
  2. «Ξεπαγώνουν» αναδρομικά απο το 2018 τα μισθολογικά κλιμάκια. Οι νέες αυξημένες αποδοχές θα χορηγηθούν αναδρομικά απο τον Ιανουάριο του 2019, επομένως οι δημοσιογράφοι θα διαπιστώσουν άμεσα μια αύξηση των αποδοχών τους για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια των μνημονίων. Σε ένα εξάμηνο, με την ωρίμανση, οι εργαζόμενοι θα λάβουν όχι μόνον ένα, για το 2018, αλλά δύο κλιμάκια, και για το 2019, πράγμα που σημαίνει οτι μπορεί να πάρουν ως μισό μισθό επιπλέον σε ετήσια βάση.
  3. Καθιερώνεται ειδικό επίδομα για τους ανταποκριτές εξωτερικού, ίσο με το 15% του ειδικού επιδόματος του πρέσβη.
  4. Αποφεύγουμε την υπαγωγή στο ενιαίο μισθολόγιο του δημοσίου, που επιδίωκε η κρατική-συνδικαλιστική γραφειοκρατία, πράγμα που θα συνεπαγόταν δραματική μείωση αποδοχών πάνω από 200-300 ευρώ τον μήνα. Παραμένουν και κατοχυρώνονται οι υπερωρίες, τα κυριακάτικα, καθώς και όλα τα επιδόματα που είχαμε: θέσης, πτυχίου, μεταπτυχιακών, αποστολής κλπ.

Επίσης στα βασικά στοιχεία της Συλλογικής Σύμβασης για τους δημοσιογράφους στο δημόσιο τομέα, που έχει συμφωνήσει η ΕΣΗΕΑ με την κυβέρνηση:

  1. Περιλαμβάνονται οι αρχές δεοντολογίας του δημοσιογραφικού επαγγέλματος, παρά την αρχική διαφωνία του υπουργείου.

  2. Γίνεται ένα καλό βήμα για τα πνευματικά δικαιώματα καθώς αναγνωρίζεται ότι ανήκουν στο σύνολό τους στους συντάκτες-δημιουργούς και ότι το δημόσιο αποκτά «μη αποκλειστική περιορισμένη άδεια χρήσης αποκλειστικά για τους σκοπούς της σύμβασης».

  3. Αυξάνονται οι άδειες που χορηγούνται στους δημοσιογράφους. Η κανονική φτάνει μέχρι τις 31 εργάσιμες αποκαθιστώντας τα δικαιώματα, που είχαμε στην προ μνημονίων εποχή. Όλες οι άλλες άδειες, που χορηγούνται: αναρρωτική, μητρότητας, υιοθεσίας, παρένθετης μητέρας, ανατροφής τέκνου, γάμου, γέννησης παιδιού, πένθους, παράστασης, αιμοδοσίας, παρακολούθησης σχολικής επίδοσης, ασθένειες τέκνου, νοσηλείας τέκνου, αναπηρίας, σοβαρού νοσήματος, υποβοηθούμενης αναπαραγωγής , εξετάσεων κλπ είτε δεν υπήρχαν είτε είναι ίσες ή καλύτερες των αδειών των υπολοίπων εργαζόμενων στο δημόσιο και ιδίως στον ιδιωτικό τομέα.

  4. Τίθεται όριο 7ωρης εργασίας με πενθήμερο για τους εσωτερικούς συντάκτες δηλαδή κατοχυρώνεται το 35ωρο, ενώ σε μεγάλο βαθμό στην πράξη είχε επιβληθεί το 8ωρο και οι 40 ώρες εβδομαδιαίως.

  5. Δεν θεσπίζεται κάρτα ωραρίου για τους δημοσιογράφους ενώ οποιαδήποτε κάρτα εισόδου-εξόδου τυχόν χορηγηθεί θα χρησιμοποιείται αποκλειστικά και μόνο για λόγους ασφαλείας. Η τήρηση του ωραρίου θα εναπόκειται στην ευθύνη των αρχισυντακτών.

  6. Κατοχυρώνονται τα συνδικαλιστικά δικαιώματα των εργαζομένων και των εκλεγμένων εκπροσώπων. Ακόμη οι δημοσιογράφοι μπορούν να αρνηθούν ρεπορτάζ σε εμπόλεμες περιοχές, φυσικές καταστροφές κλπ. Για αυτά τα ρεπορτάζ και το ενδεχόμενο ατυχήματος θεσπίζονται σημαντικές αποζημιώσεις (πχ αποδοχές ως πέντε ετών).

  7. Αναγνωρίζεται ρητά ότι το 80% των δημοσιογράφων στο δημόσιο και τον ευρύτερο δημόσιο τομέα πρέπει να είναι μέλη των Ενώσεων Συντακτών. Συνεπώς περιορίζεται η δυνατότητα στους φορείς της διοίκησης να διορίζουν τον ...κηπουρό τους.

Παράλληλα με την επίτευξη συμφωνίας για τα θεσμικά θέματα συνεχίζεται η διαπραγμάτευση για τα οικονομικά θέματα με στόχο τη θεραπεία των απωλειών στη μνημονιακή εποχή.

Η Συσπείρωση Δημοσιογράφων – Δούρειος Τύπος θεωρεί ότι η αποτελεσματικότητα των συνδικαλιστικών φορέων κρίνεται από την επίτευξη των στόχων και όχι από τα μεγάλα λόγια και την ακατάσχετη «διαδικασιολογία». Γι’ αυτό και επικροτεί τις προσπάθειες και τις επιλογές του προεδρείου της ΕΣΗΕΑ στο θέμα της κατοχύρωσης νέας Συλλογικής Σύμβασης στο Δημόσιο. Στην κατεύθυνση αυτή η διαπραγμάτευση για την ΚΥΑ που αφορά τα οικονομικά θέματα εξελίσσεται θετικά.

Χωρίς μεγάλα λόγια η ΣΥΣΠΕΙΡΩΣΗ θα συνεχίσει τη μάχη για την ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων του κλάδου αφήνοντας στην κρίση του όσους επιδίδονται σε ακατάσχετη καταγγελιολογία και όσους μετατρέπονται σε πλαγιοφύλακα ενός ακραίου και χωρίς αρχές πολιτικού ανταγωνισμού, εξυπηρετώντας στενά κομματικά συμφέροντα. Άλλωστε στόχος μας είναι η ουσία και όχι οι πρόσκαιρες εντυπώσεις. Πεποίθησή μας είναι ότι θα υπάρχουν αισθητές βελτιώσεις και στα οικονομικά θέματα αν τελικά τηρηθούν τα συμφωνηθέντα από την πλευρά των συναρμόδιων υπουργείων . Και τότε κάθε κατεργάρης θα πάει στον πάγκο του…