A+ A A-

Όταν ο κόουτς είναι looser...

Όσοι έχουν παίξει πόκερ γνωρίζουν πολύ καλά ότι δεν έχει τόση σημασία να κερδίζεις κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού όση να μπορέσεις να διατηρήσεις τα κέρδη σου μέχρι τη λήξη του.
Δυστυχώς, ο Κώστας Πετρόπουλος, προπονητής της Εθνικής μας Ομάδας μπάσκετ των ανδρών, ο αποκαλούμενος και "Νουρέγιεφ", δεν έχει παίξει πόκερ...
Επιπλέον, όπως φάνηκε από τον τρόπο που κατηύθυνε την ομάδα μας στο μοιραίο ματς με τη Γερμανία, κουβαλάει μέσα του και μια ηττοπάθεια που τον ακολουθεί από το φιάσκο της Ντιζόν στο περασμένο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, όταν ως χεντ κόουτς της Εθνικής μας δεν σταύρωσε νίκη και τερματίσαμε τελευταίοι.
Με απλά λόγια, ο "Νουρέγιεφ" είναι looser!
Όταν έχεις πάρει μια διαφορά ακόμη και 22 πόντους δεν χάνεις εύκολα το παιχνίδι. Όταν οι παίκτες σου τρώνε σίδερα και έχουν κατατροπώσει τους αντιπάλους τους με εναρκτήριο σκορ 15-0, δεν τους εξοντώνεις στη συνέχεια. Με τέτοια διαφορά έχεις λυμένα τα χέρια σου να παίξεις με πολλές επιλογές. Μπορείς να ροκανίσεις το χρόνο με αργές και πιο σίγουρες επιθέσεις για να αγχώσεις τον αντίπαλο αλλά το κυριότερο πρέπει να χρησιμοποιήσεις πολλούς παίκτες για να ξεκουράσεις αυτούς που με το πάθος τους και την καρδιά του πρωταθλητή πήραν κεφάλι με τόση μεγάλη διαφορά. Κι αυτό για να τους έχεις ακμαίους στο τελευταίο κρίσιμο δεκάλεπτο όταν οι αντίπαλοι θα τα παίξουν όλα για όλα.
Ο κ. Πετρόπουλος δυστυχώς άφησε στον πάγκο π.χ. τον ψηλό μας Λάζαρο Παπαδόπουλο, ενώ έβλεπε ότι οι Γερμανοί μείωναν τη διαφορά και ενώ η υπεροχή τους απέναντί μας ήταν βασικά τα ριμπάουντ και ο Νοβίτσκι! Αντί να ενισχύσει τη ρακέτα μας και να δυσκολέψει το εύκολο ριμπάουντ των Γερμανών, τους άφησε να αλωνίζουν και να καλύψουν μια τεράστια διαφορά 22 πόντων, κάτι που δεν πίστευαν ούτε και οι ίδιοι!
Στην ουσία χάρισε το ματς στους αντιπάλους μας λόγω ατολμίας.
Όμως το κυριότερο είναι ότι μείωσε την αξία της Εθνικής μας Ομάδας η οποία όπως φάνηκε άξιζε καλύτερης τύχης.
Τα ίδια λάθη έκανε και στο ματς με τη Ρωσία όταν παρακολουθούσε ανήμπορος να αντιδράσει το διασυρμό μας.
Όλα αυτά βέβαια θα έπρεπε να τα έχουν εντοπίσει οι αρμόδιοι της ομοσπονδίας όταν του εμπιστεύτηκαν την ομάδα.
Τώρα είναι αργά, το ελληνικό μπάσκετ είχε την ευκαιρία και τους παίκτες για να ανακάμψει, αλλά την άφησε να πάει χαμένη.
Και όταν πετάς τις ευκαιρίες, η προσπάθεια ανάκαμψης γίνεται ακόμη πιο δύσκολη στο μέλλον.
Η παραίτηση του κ. Πετρόπουλου ήρθε αναγκαστικά αφού δεν υπήρχε πλέον κανένα περιθώριο ανοχής στην ηττοπάθειά του από κανέναν.
Αποδείχτηκε looser σε μια κρίσιμη στιγμή για το ελληνικό μπάσκετ και έπρεπε να πάρει τις ευθύνες του.

Σημ.: Είναι γνωστό ότι πολύ συχνά μετά τις ήττες ψάχνουμε ένα εξιλαστήριο θύμα. Όμως ο κ. Πετρόπουλος δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι τον μεταχειριζόμαστε ως εξιλαστήριο θύμα. Τα λάθη του υπήρξαν ολέθρια τη στιγμή που οι παίκτες μας τα έδωσαν όλα και έκαναν το καθήκον τους.

Η καρδιά του πρωταθλητή!

Θέλει πολύ μεγάλη αυτοσυγκέντρωση, αλλά πρώτα απ' όλα πολύ μεγάλη πίστη στη νίκη για να μπορέσεις να εκμεταλλευτείς 4 δευτερόλεπτα και να μετατρέψεις την ήττα σου σε περήφανη νίκη.
Θέλει να είσαι αποφασισμένος να δώσεις τον υπέρ πάντων αγώνα, όπως ήταν τελικά οι παίκτες της Εθνικής μας Ομάδας μπάσκετ των ανδρών που "έκλεψαν" τη νίκη από τους Ιταλούς τα τελευταία 4 και κάτι δευτερόλεπτα στην πρώτη αναμέτρηση του 32ου Ευρωμπάσκετ.
Αυτή την ήττα με τρίποντο του τελευταίου δευτερόλεπτου δεν θα την ξεχάσουν ποτέ οι γείτονές μας οι Ιταλοί, γιατί είναι μαέστροι στην άμυνα και μαθαίνουν από τα γεννοφάσκια τους να υπερασπίζονται το υπέρ τους αποτέλεσμα με νύχια και με δόντια!
Πολύ δύσκολα ιταλικές ομάδες χάνουν τη νίκη μέσα από τα χέρια τους! Μόνο όταν μοιάζει απίθανο μπορεί να χαλαρώσουν.
Γι' αυτό η νίκη της Εθνικής μας Ομάδας μπάσκετ απέναντι στους εν ενεργεία πρωταθλητές Ευρώπης που υπερασπίζονται τον τίτλο τους έχει ιδιαίτερη σημασία.
Πέρα από την κλάση και το ταλέντο των παικτών μας πιστοποίησε την αξία που έχει η καρδιά του πρωταθλητή όταν όλα μοιάζουν ακατόρθωτα ενώ παράλληλα επιβεβαίωσε ότι το φονικό τρίποντο του Φραγκίσκου Αλβέρτη μπορεί να "σκοτώσει" οποιονδήποτε στο άψε σβήσε.
Είναι σίγουρο ότι αν οι Ιταλοί το υποψιάζονταν θα του είχαν περάσει χειροπέδες...

Για την ιστορία...
32ο Ευρωμπάσκετ (Ατάλεια-Τουρκία)
31/8/2001
Ελλάδα-Ιταλία 83-82

Πώς αποφάσισα να γίνω freelancer

"Ζορίζομαι ο αυτοαπασχολούμενος, αλλά είμαι αξιοπρεπής και σκυλί στη δουλειά και συνεπής στις υποχρεώσεις μου": η ιστορία ενός συναδέλφου από την Κρήτη που προτίμησε να γίνει freelancer στο άγριο τοπίο των media της μεγαλονήσου, δεν μπορεί παρά να είναι ενδιαφέρουσα...

ΠΩΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ ΝΑ ΓΙΝΩ FREELANCER
(ή οι περιπέτειες των δημοσιογράφων στην επαρχία)

του Γιώργου Γυπάκη

Από την προσπάθεια ίδρυσης «Μεσογειακού Ινστιτούτου Δημοσιογραφίας» από μη εμπλεκόμενους ενεργά με τη δημοσιογραφία παράγοντες και στο οποίο οι Χανιώτες δημοσιογράφοι θα ήταν απλώς παρατηρητές ή θα κάλυπταν το…ρεπορτάζ, μέχρι την κατάσταση δουλείας στην οποία οι τελευταίοι βρίσκονται εδώ και χρόνια, μέχρι και το ιδιότυπο καθεστώς μονοπώλησης της ενημέρωσης και της διαφημιστικής αγοράς από μία τοπική εφημερίδα, η κατάσταση εδώ στα Χανιά, έχει πολύ…ψωμί!
Ποιος θεωρείται εδώ κατ΄ επάγγελμα δημοσιογράφος, ποιος αυτοαπασχολούμενος, ποιανού τα δικαιώματα υπερασπίζουν οι διάφορες Ενώσεις, ποιος διατηρεί την αξιοπρέπειά του ως επαγγελματίας σ΄ αυτόν τον τόπο;

ΡΕ, ΕΣΥ ΜΑΣ ΚΛΕΒΕΙΣ!
Υπήρξε λοιπόν, καναλάρχης στα Χανιά, που γύρισε και μού πε «ρε, εσύ θα έπρεπε να με πληρώνεις που δουλεύεις στην τηλεόραση, αντί να σε πληρώνω εγώ». Ήταν η «χρυσή εποχή» για μας τότε, όταν άρχισαν να ξεφυτρώνουν παντού στην επαρχία ιδιωτικά κανάλια και βρίσκαμε όλοι δουλειά, με 100-115 χιλιάρικα το μήνα, χωρίς ασφάλιση, με ΔΠΥ από όπου το 20 % πήγαινε ως παρακράτηση φόρου και πληρωμή λογιστή για τη σύνταξη του ΦΠΑ. Οι απόφοιτοι δημοσιογραφικών σχολών ήταν οι «αλβανοί εργάτες» των καναλιών και οι διάφοροι υιοί (άσχετοι με το αντικείμενο) των κομματικών παραγόντων ελάμβαναν τις θέσεις «αρχισυντάκτη» «βοηθού αρχισυντάκτη» «βοηθού του βοηθού, μέχρι να γίνει αρχισυντάκτης στο ραδιοφωνικό σταθμό που ΘΑ κάνουμε» για να μη μείνει κανείς παραπονεμένος. Εγώ θυμάμαι πως ήμουν ο πρώτος που έκανε παραγωγές ντοκυμανταίρ στα Χανιά, χωρίς να πάρει δεκάρα τσακιστή… Μη νομίζετε πως από τότε τα πράγματα έχουν αλλάξει: απλώς μερικοί επιχειρηματίες έβαλαν νερό στο κρασί τους, αφού σύρθηκαν στα δικαστήρια και στην επιθεώρηση εργασίας από μερικούς από μας, κι αναγκάστηκαν να περνούν ένσημα του ΙΚΑ.
Μέχρι πριν από δυο-τρία χρόνια, έπαιρνα 150.000 μαύρα το μήνα (όποτε τύχαινε) για να κάνω το συντάκτη, τον αρθρογράφο, το ρεπόρτερ, το διορθωτή και ενίοτε τον αρχισυντάκτη ταυτόχρονα, μέχρι που όταν μου ζήτησαν ΔΠΥ τους είπα ότι θα πρέπει να μου δίνουν το ΦΠΑ και να υπoλογίσουν ότι το 15% της παρακράτησης δεν θα πρέπει να αφαιρεθεί από το μηνιαίο εισόδημά μου γιατί έτσι δεν βγαίνω και μου είπαν: «εσύ μας κλέβεις!»

Περισσότερα...

Η αξία της ήττας

Όταν γίνεις καθεστώς, όταν δηλαδή αποκτήσεις μεγάλη διαφορά ισχύος από τους αντιπάλους σου, το πιο εύκολο πράγμα και πολύ συχνά το πιθανότερο είναι να εκδηλώσεις αλαζονεία.
Στην πολιτική η "καθεστωτική αλαζονεία" εκδηλώνεται στα κόμματα που κυβερνάνε για μεγάλο διάστημα χωρίς ικανό αντίπαλο δέος.
Στον αθλητισμό δεν ταιριάζει η αλαζονεία, γιατί ο αγώνας - αντίθετα με ότι συμβαίνει στην πολιτική πρέπει να βασίζεται στην αρχή του "εύ αγωνίζεσθαι".
Παρόλα αυτά, κάποιοι αθλητές μη μπορώντας να αντισταθούν στον πειρασμό της πολιτικής "βγάζουν γλώσσα" και συμπεριφέρονται υπεροπτικά εκφράζοντας και πολιτισμικά στοιχεία του λαού από τον οποίο προέρχονται (π.χ. αμερικανική υπεροψία, αγγλικός σνομπισμός).
Όμως η υπεροψία και ο σνομπισμός δεν ταιριάζουν στους αθλητές γιατί στον τίμιο αγώνα υπάρχει πάντα και η πιθανότητα της ήττας. Όσο μεγάλος αθλητής και αν είναι κάποιος είναι βέβαιο ότι θα χάσει μερικούς αγώνες, γιατί χωρίς τη γεύση της ήττας χάνεται και η πραγματική διάσταση της νίκης.
Η ήττα λοιπόν έχει αξία και μάλιστα πολύ μεγάλη όταν έρχεται μετά από μεγάλα σερί νικών, όπως συνέβη στην
περίπτωση της εκπληκτικής αμερικανίδας σπρίντερ Μάριον Τζόουνς που έχασε ύστερα από τέσσερα χρόνια.
Για τη Μάριον, η ήττα από την ουκρανή Ζάνα Πιντούσεβιτς στο δρόμο των 100 μέτρων στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στο Έντμοντον, είναι μία ευκαιρία περισυλλογής για να αξιολογήσει την μέχρι τώρα μοναδική πορεία της.
Οι μεγάλοι αθλητές ολοκληρώνονται μόνο όταν μάθουν να αξιοποιούν τις ήττες τους και η Μάριον Τζόουνς έχει όλο το χρόνο μπροστά της για να αποδείξει πόσο εκτίμησε, το αναπάντεχο ακόμη και για τους ειδικούς, "δώρο" της Πιντούσεβιτς.
Αντίθετα, απ' ότι φαίνεται κάποιοι κυβερνώντες σερί τις τελευταίες δεκαετίες δεν λαμβάνουν σοβαρά υπ' όψιν τις προειδοποιητικές ήττες.
Γι΄αυτούς, σε αντίθεση με τη Μάριον Τζόουνς η οποία έχει πολύ μέλλον μπροστά της, μια επερχόμενη ήττα μπορεί να σημάνει τέλος εποχής...