Λεπτομέρειες

Γράφτηκε από τον/την Ρεπόρτερ

Κατηγορία: Επικαιρότητα

Δημοσιεύθηκε : 24 Σεπτεμβρίου 2003

L O O K O U T

Αισθητική Παρέμβαση Απρόβλεπτου Μεγέθους

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟΨΕ ΤΕΤΑΡΤΗ 24, ΠΕΜΠΤΗ 25 και ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26
Η ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ ΣΕ ΟΤΙ ΙΣΩΣ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ
ΝΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΟΥΤΕ ΕΙΚΟΝΙΚΗ.......ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Για τις επόμενες 3 βραδιές 5 ακόμη δημόσια και ιδιωτικά κτίρια στο κέντρο της Αθήνας θα μεταμορφωθούν με χρώμα και φως, από 200 φωτογραφίες που έστειλαν πάνω από 700 πολίτες.


ΠΛΗΡΕΣ ΠΡΟΓΡΑΜΑ ΠΡΟΒΟΛΩΝ


TETΑΡΤΗ 24/9

21.00 ΗΛΙΟΥΠΟΛΕΩΣ (ΔΙΠΛΑ CLUB 22)

22.30 ΟΥΜΠΛΙΑΝΗΣ & ΕΥΦΡΟΝΙΟΥ (ΕΝΑΝΤΙ ΞΕΝ. ΚΑΡΑΒΕΛ)

24.00 ΕΡΜΟΥ 115 (MONAΣΤΗΡΑΚΙ)


ΠΕΜΠΤΗ 25/9

21.00 ΙΚΑ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

22.30 ΟΥΜΠΛΙΑΝΗΣ & ΕΥΦΡΟΝΙΟΥ (ΕΝΑΝΤΙ ΞΕΝ. ΚΑΡΑΒΕΛ)

24.00 ΑΛΕΞΑΝΔΡΑΣ - ΓΗΠΕΔΟ


ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 26/9

21.00 – 23.30 ΚΟΡΑΗ

24.00 ΚΑΛΛΙΡΟΗΣ 59 (ΕΝΑΝΤΙ ΦΙΞ)


ΣΑΒΒΑΤΟ 27/9

LOOKOUT PARTY – ΠΛΑΤΕΙΑ ΜΟΝΑΣΤΗΡΑΚΙΟΥ

DJ ΜΑΧΗ ΛΑΜΑΡ, ΠΕΤΡΟΣ FLΟORFILLER

SLIDE SHOW ME 200 ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ LOOKOUΤ


www.lookout.gr
τηλ. 210 9912733

Λεπτομέρειες

Γράφτηκε από τον/την Χρονογράφος

Κατηγορία: Επικαιρότητα

Δημοσιεύθηκε : 13 Σεπτεμβρίου 2003

Ο Αλέξανδρος Γιωτόπουλος, γιος του Δημητρίου, του επονομαζόμενου «Βήτα», επειδή μια περίοδο θεωρείτο το νούμερο 2 στο κίνημα της 4ης Διεθνούς μετά τον Λέοντα Τρότσκι, αποτελεί έναν περίεργο ψυχολογικό τύπο ανθρώπου: είναι ο σκιώδης άνθρωπος...
Ένας άνθρωπος της δογματικής συνωμοτικότητας που έχει ζήσει πάντα υπό σκιάν, που δεν μπόρεσε μάλλον, παρά δεν θέλησε, να εμφανιστεί στο προσκήνιο για λόγους ψυχολογικούς.
Το φορτίο του επαναστάτη, είναι πολύ βαρύ για να το σηκώσει ο οποιοσδήποτε και ένα τέτοιο φορτίο «λύγισε» τον πατέρα του και τον ανάγκασε στο τέλος της πολιτικής του καριέρας να καταλήξει πληροφοριοδότης της ασφάλειας, όπως λένε οι πληροφορίες.
Ο «Βήτα», όχι μόνον δεν έγινε ποτέ «Αλφα», έστω και στη μικρή ελληνική περιφέρεια που ασκούσε τη δράση του, όχι μόνον δεν κατόρθωσε να διατηρήσει τη θέση του, αλλά ξέπεσε και στο χειρότερο επίπεδο που θα μπορούσε να ξεπέσει ένας «επαναστάτης».
Την ίδια συμπεριφορά, μέσα σε ένα διαφορετικό ιστορικό πλαίσιο, επιδεικνύει και ο γιος Αλέξανδρος, επιβεβαιώνοντας όσους πιστεύουν στον ντετερμινισμό των γονιδίων.
Στην αγόρευσή του ο αναπληρωτής εισαγγελέας Βασίλης Μαρκής περιέγραψε εύγλωττα τη στάση του «Λάμπρου» της 17Ν: « Ο Αλ. Γιωτόπουλος εκμεταλλεύεται τη στάση ορισμένων συγκατηγορουμένων του και ειδικά του Δημήτρη Κουφοντίνα, ο οποίος εμφανίστηκε αφού πρόλαβε να εξασφαλίσει το ιστορικό τους όπλο για να σώσει την τιμή αυτής της οργάνωσης. Με την τακτική του προσπαθεί να πολεμήσει για τη δράση της. Του Κουφοντίνα του αρέσει ο ρόλος που εμφάνισε εδώ και δεν θέλει να μπει σε δεύτερη μοίρα. Γιατί, αν σηκωνόταν και έλεγε «μα τι λες εσύ είσαι ο Λάμπρος», αναγκαστικά τον ρόλο αυτό έπρεπε να τον πάρει ο Γιωτόπουλος και ο Κουφοντίνας θα ήταν δεύτερος».
Όμως στον Αλέξανδρο Γιωτόπουλο φαίνεται ότι αρκούσε και αρκεί η σκιώδης πρωτιά της οργάνωσης για την οποία λογοδοτεί μόνο στο δόγμα της επανάστασης. Η πραγματική πρωτιά και ο ρόλος του ηγέτη και μάλιστα του αγωνιστή της Αριστεράς, η οποία προϋποθέτει θυσίες και αποδοχή της ευθύνης απέναντι σε ζωντανούς θεσμούς και ανθρώπους, μοιάζει να είναι πολύ βαρύ φορτίο για τις πλάτες του.
Ο Γιωτόπουλος, όχι μόνον δεν μπόρεσε να αλλάξει και να σώσει την κοινωνία μας, αλλά απ' ότι φαίνεται ούτε την ίδια του τη μοίρα: του σκιώδους ηγέτη Β' κατηγορίας που κινδυνεύει συνεχώς με ηθικό υποβιβασμό σε κατώτερο επίπεδο, κατ' εικόνα και ομοίωση του πατρός του.

Λεπτομέρειες

Γράφτηκε από τον/την Δ.Τ.

Κατηγορία: Επικαιρότητα

Δημοσιεύθηκε : 23 Σεπτεμβρίου 2003

Το ελληνικό κράτος με τα κατάλοιπα της τουρκοκρατίας, η νοοτροπία της οποίας δυστυχώς συνεχίζεται με παντοίους τρόπους και στις μέρες μας, δεν είναι δυνατόν να αλλάξει φυσιογνωμία, δίχως βαθιές και ουσιαστικές τομές .
Τέτοιες τομές και τολμηρές πρωτοβουλίες μπορεί να πάρει μόνο μία κυβέρνηση που δεν θα υπολογίσει το λεγόμενο πολιτικό κόστος.
Και δεν θα το υπολογίσει, όχι βέβαια, γιατί τρελάθηκε και θέλει να χάσει την εξουσία, αλλά γιατί θα το έχει εξουδετερώσει, αφού προηγουμένως θα έχει σιγά-σιγά προετοιμάσει το έδαφος για την αλλαγή της ρουσφετολογικής νοοτροπίας και τον πραγματικό εκσυγχρονισμό της κοινωνίας.
Θα έχει «πείσει» τους πολίτες, ότι το πραγματικό τους συμφέρον δεν είναι η διαρκής εξάρτηση από διεφθαρμένους κρατικούς λειτουργούς και γραφειοκράτες, αλλά η υποστήριξη απλών και ευέλικτων θεσμών υπέρ της ατομικής και κατά συνέπεια της συλλογικής δημιουργικότητας.
Όμως, κατά τα φαινόμενα, ο εκσυγχρονισμός της ελληνικής κοινωνίας είναι μια πολύ δύσκολη υπόθεση, αφού και ο αποκαλούμενος εκσυγχρονιστής πρωθυπουργός Κ. Σημίτης, δεν έχει καταφέρει στα οκτώ χρόνια της πρωθυπουργίας του να εμφυσήσει στους έλληνες πολίτες το πνεύμα του εκσυγχρονισμού και να τους αλλάξει την οπισθοδρομική νοοτροπία.
Έτσι σήμερα, ποιώντας την προεκλογική ανάγκη για ψήφους φιλοτιμία, αναγκάζεται να κολακεύει τους ιδιοκτήτες των αυθαιρέτων και να τους τάζει σύνδεση με τα δίκτυα κοινής ωφελείας, κάτι που χαρακτηρίστηκε από το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας, επικίνδυνο, αντισυνταγματικό και «νομιμοποίηση» υπό διαρκή ομηρία.
Ταυτόχρονα, άλλοι κλάδοι εργαζομένων (βενζινοπώλες, ταξιτζήδες κ.α.) διεκδικούν το ανεξέλεγκτο και τη νομιμοποίηση της δικής τους αυθαιρεσίας, βασισμένοι στη μακροχρόνια παράδοση της ρουσφετολογικής συνδιαλλαγής με τις κυβερνήσεις, η οποία δεν ξεριζώνεται με τίποτα, ιδιαίτερα όσο ισχύει το δικομματικό σύστημα και οι καλπονοθευτικοί εκλογικοί νόμοι.
Δυστυχώς, τα όποια βήματα μπροστά σε υποδομές (αεροδρόμιο, μετρό, αυτοκινητόδρομοι, ολυμπιακά έργα κ.λπ.), τα οποία έτσι κι αλλιώς οικοδομήθηκαν με πολύ ιδρώτα από τον ελληνικό λαό, μπορεί να είναι χρήσιμα και να προσμετρώνται στα υπέρ της κυβέρνησης Σημίτη, αλλά αποτελούν την βιτρίνα του καταστήματος.
Στο βάθος, αλλά και παραδίπλα από τα έργα βιτρίνας, οι τριτοκοσμικές εικόνες σε κάνουν να ντρέπεσαι, ενώ όσον αφορά στα χωράφια της νοοτροπίας, εκεί όπου η οικοδόμηση γίνεται αργά αλλά σταθερά πέτρα-πέτρα, το τοπίο είναι καταθλιπτικό: ρουσφέτι, λάδωμα, διαφθορά, αυθαιρεσία.
Όπου να κοιτάξω, όπου να κοιτάξεις, όλη η Ελλάδα μια αυθαίρετη παράγκα...

ΥΓ) Στις 12 Οκτωβρίου η Ρουμπίνη Σταθέα, 52 ετών, ανώτερη δημόσια υπάλληλος της Κτηματικής Υπηρεσίας του Δημοσίου (ΚΕΔ) αρμόδια για τις κατεδαφίσεις των αυθαιρέτων, κατεδάφισε την ίδια της τη ζωή πέφτοντας από τα βράχια στο κενό σε έναν κολπίσκο της Κερατέας.
Η τραγική γυναίκα, μητέρα δύο παιδιών, φορτώθηκε τις ενοχές, του τερατώδους και τραγελαφικού ελληνικού κράτους, το οποίο για να αποφεύγει τις ευθύνες του, έχει εκ συστήματος αναθέσει την επίλυση των κάθε λογής προβλημάτων σε πολλά συναρμόδια υπουργεία και πολυπλόκαμες γραφειοκρατικές διαδικασίες.
Έτσι, αυθαίρετα κτίσματα στον αιγιαλό, για τα οποία υπάρχουν τελεσίδικες καταδικαστικές αποφάσεις και τα οποία πρέπει να γκρεμιστούν, καταφέρνουν να διαιωνίζουν προκλητικά την αντιαισθητική παρουσία τους πάνω στο κύμα , υπενθυμίζοντας στους έλληνες πολίτες ότι οι νόμοι δεν είναι υπεράνω όλων και ότι ορισμένοι συμπολίτες αξίζουν ιδιαίτερο σεβασμό και μεταχείριση επειδή έχουν τη δύναμη να τους καταπατούν ατιμώρητα...