Λεπτομέρειες

Γράφτηκε από τον/την Ρεπόρτερ

Κατηγορία: Επικαιρότητα

Δημοσιεύθηκε : 19 Φεβρουαρίου 2014

Από τον Λυμπέρη στον Αλαφούζο, σε Μπενέκο και Σκαναβή

Οι «αόρατοι» εργαζόμενοι - μπλοκάκια…

Την εργοδοτική ασυδοσία και την απουσία κάθε έννοιας εργασιακού δικαιώματος για τους δημοσιογράφους που δουλεύουν με δελτίο παροχής υπηρεσιών, περιγράφει με γλαφυρό τρόπο συνάδελφος και μέλος της ΕΣΠΗΤ:

Τι σημαίνει να είσαι μπλοκάκι σήμερα; Σημαίνει η απόλυτη παραφροσύνη, αν, δηλαδή, οι λέξεις είχαν νόημα. Το μπλοκάκι έχει όλες τις υποχρεώσεις που έχει ένας μισθωτός αλλά κανένα από τα δικαιώματα. Στην πραγματικότητα, είναι αόρατος. Το αόρατο μπλοκάκι.

Ένα μπλοκάκι πληρώνει 20% παρακράτηση για την εφορία, 21% παρακράτηση για το ταμείο του-ή περισσότερα, ανάλογα με την περίπτωση-και 23% ΦΠΑ που θεωρητικά, θα έπρεπε να του καταβάλλει ο εργοδότης αλλά που τελευταία, δεν γίνεται ούτε αυτό.

Ακόμα και αν ένα μπλοκάκι δουλεύει συνεχόμενα πάνω από 20 χρόνια σε ένα εργοδότη και κόβει κάθε μήνα απόδειξη πάλι δεν μπορεί να αποδείξει εξαρτημένη σχέση εργασίας. Πρώτον γιατί δεν έχει συγκεκριμένο ωράριο-όλοι ξέρουν ότι ο δημοσιογράφος πληρώνεται με το κείμενο που δημοσιεύεται που σημαίνει ότι δουλεύει Σάββατα, Κυριακές, γιορτές και σίγουρα, πολύ περισσότερο από ένα οκτάωρο. Και δεύτερον γιατί ο εργοδότης δεν του καθορίζει τις άδειες-επίσης όλοι ξέρουν ότι ένα μπλοκάκι δεν παίρνει ποτέ άδεια γιατί θα χάσει την δουλειά του. Ακόμα και όταν όλοι οι άλλοι φεύγουν για διακοπές μένει πίσω για να καλύψει τα κενά των αδειών. Τότε, μάλιστα, έχει την περισσότερη δουλειά.

Τα τελευταία χρόνια, όμως, το μπλοκάκι είναι κατάρα. Όταν ένα μπλοκάκι απολύεται δεν παίρνει ποτέ αποζημίωση. Πολλές φορές δεν παίρνει ούτε τα δεδουλευμένα όπως συμβαίνει σε περιπτώσεις όπως του «Επενδυτή», ή της «Καθημερινής» όπου οι εταιρείες πληρώνουν κανονικά τους μισθωτούς αλλά τα μπλοκάκια έχουν να πληρωθούν πάνω από οκτώ μήνες. Όταν, μάλιστα, μια εταιρεία κλείνει ή κηρύσσει πτώχευση όπως στην περίπτωση Λυμπέρη, το μπλοκάκι δεν έχει το δικαίωμα για επίδομα επίσχεσης, ούτε επίδομα ανεργίας.

Ο απόλυτος παραλογισμός, όμως, είναι ότι πληρώνει ΦΠΑ από την τσέπη του-παρά το γεγονός ότι πτώχευσε η εταιρεία και δεν πληρώθηκε ποτέ ούτε τα δεδουλευμένα. Και βέβαια, φορολογείται για λεφτά που δεν πήρε ποτέ. Αν έχει την τύχη να πάρει βεβαίωση για αυτά τα λεφτά.

Το αποκορύφωμα είναι ότι το μπλοκάκι πληρώνει κάθε χρόνο σαν ελεύθερος επαγγελματίας 650 ευρώ φόρο αλληλεγγύης-παρά το γεγονός ότι θα έπρεπε να πληρώνει 500 ευρώ αφού δουλεύει σε ένα εργοδότη που έχει δυο και τρεις διαφορετικές εταιρείες και τον αναγκάζει να κόβει σε διαφορετική κάθε φορά. Και όλα αυτά για μια αλληλεγγύη που δεν θα έχει ποτέ.

Πριν μερικά χρόνια τα μπλοκάκια ήμασταν λίγα. Σήμερα όλοι είμαστε μπλοκάκια. Και είμαστε αόρατα αφού δεν έχουμε φωνή.

ΥΓ) Έστω και πολύ αργά, κάποιοι συνδικαλιστές κατάλαβαν ότι δεν πρέπει τα συνδικάτα των επαγγελματιών δημοσιογράφων να αφήσουν τους freelance συναδέλφους -τους αποκαλούμενους "μπλοκάκια"- έρμαια στις διαθέσεις και στα σχέδια της εργοδοσίας.

Ότι δεν πρέπει να μετατρέπουν οι εργοδότες αυτή την κατηγορία συναδέλφων σε κερκόπορτα για να απορρυθμίζουν τις σχέσεις εργασίας, να καθηλώνουν τους μισθούς και να πλήττουν τα ασφαλιστικά ταμεία του κλάδου.

Δεν είναι τυχαίο ότι, -τώρα που άρχισαν τα δύσκολα λόγω κρίσης- , ο πρόεδρος του ΕΔΟΕΑΠ και πρώην πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, Πάνος Σόμπολος, δήλωσε δημόσια στη γενική συνέλευση του οργανισμού επικουρικής ασφάλισης και περίθαλψης πως ήταν λάθος του που παλαιότερα ήταν αντίθετος με την εγγραφή των "μπλοκάκηδων" στην Ένωση Συντακτών.

Το θέμα είναι να βρεθεί άμεσα η διαδικασία ώστε οι freelance δημοσιογράφοι να απαλλαγούν από το καθεστώς ομηρίας και απαράδεκτης εκμετάλλευσης που αποβαίνει σε βάρος όλου του κλάδου.

Καλά τα λόγια αλλά χρειάζονται άμεσα έργα...

Λεπτομέρειες

Γράφτηκε από τον/την Ρεπόρτερ

Κατηγορία: Επικαιρότητα

Δημοσιεύθηκε : 06 Φεβρουαρίου 2014

"Έφυγε" χθες από τη ζωή, σε ηλικία 75 ετών, χτυπημένη από την επάρατη νόσο η Τζένη Βάνου, μια σπάνια φωνή του ελαφρού και ελαφρολαϊκού τραγουδιού.

Η "αηδονόλαλη", όπως την έχουν χαρακτηρίσει Τζένη Βάνου -καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Ευγενίας Βραχνού-, θα μείνει για πάντα στη μνήμη των ακροατών των τραγουδιών της για την ποιότητα της φωνής της που θαύμασαν πολλοί μεγάλοι μουσικοί, μεταξύ των οποίων και ο Μάνος Χατζηδάκις του οποίου όμως δεν είπε ποτέ κανένα τραγούδι.

Ο λόγος ήταν ότι την είχε αναδείξει ο Μίμης Πλέσσας ο οποίος ήταν σε αντιπαλότητα με τον Χατζηδάκη και η ίδια δεν θέλησε να τον "πουλήσει", καίγοντας έτσι ένα πολύ μεγάλο χαρτί για το μέλλον και την καριέρα της.

Η Τζένη Βάνου ήταν σμυρνέικης καταγωγής, είχε γεννηθεί στην Πλατεία Αττικής και μεγάλωσε με τη γιαγιά της αφού οι γονείς της χώρισαν στην τρυφερή ηλικία της, κάτι που σημάδεψε τη ζωή της.

Η μητέρα της είχε εγκαταλείψει τον πατέρα της και το διαζύγιο βγήκε σε βάρος της με αποτέλεσμα να μην της επιτρέπουν, ιδιαίτερα τα πρώτα χρόνια, να βλέπει την κόρη της. Αυτό δημιούργησε παιδικό τραύμα στην ψυχή της Τζένης που ίσως να μην το ξεπέρασε ποτέ.

Η καριέρα της άρχισε όταν ο δημοσιογράφος Γιώργος Κολοκοτρώνης την άκουσε να τραγουδάει και την  πήγε στα ραδιοφωνικά «Κυριακάτικα Πρωινά» που έκανε ο Γιάννης Οικονομίδης με τον Μίμη Πλέσσα και τη Ρένα Ντορ.

"Ο Πλέσσας, αφού με άκουσε, μου είπε, «αναμφισβήτητα έχεις αξία». Μου πρότεινε να περάσω ακρόαση για να με προσλάβουν στην Κρατική Ραδιοφωνία ως τραγουδίστρια. Έτσι έκανα τα χαρτιά μου με τις πλάτες της μάνας μου, κρυφά απ’ τον πατέρα μου, γιατί ακόμα πήγαινα σχολείο και τ’ όνειρό του ήταν να μπω στο πανεπιστήμιο".

Η συνέχεια ήταν εντυπωσιακή αφού τραγούδησε με τη συνοδεία του μεγάλου Κώστα Γιαννίδη, είπε το 80% των τραγουδιών του Πλέσσα καθώς και συνθέσεις από τους αναγνωρισμένους συνθέτες της εποχής:Μουζάκη, Μωράκη, Καπνίση κ.α

Με το τραγούδι "Τώρα" του Πλέσσα νίκησε το 1964 στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης και ο Δημήτρης Χορν, που ήταν μέλος της επιτροπής, ψήφισε «Τζένη Βάνου». Όταν η διευθύντρια του μουσικού προγράμματος του είπε «Τάκη, τραγούδια ψηφίζουμε», εκείνος απάντησε «μα, δεν έχετε καταλάβει ακόμα ότι τα επόμενα πενήντα χρόνια θα μας βασανίζει με τη φωνή της;».

Όπως αναφέρει σε μία συνέντευξή της στο www.lifo.gr σ' ένα από τα «Κυριακάτικα Πρωινά» του Rex πήγε να την δει ο πατέρας της με την ετεροθαλή αδερφή της: 'Ήταν αρχιεργάτης στα πιεστήρια μιας εφημερίδας κι άκουγε απ’ τους κουτσομπόληδες -δημοσιογράφους που δεν ήξεραν ότι ήταν μπαμπάς μου- πόσο βράχος ηθικής ήμουν. Μου είπε «όσο μεγάλη και να γίνεις σε δόξα και ηλικία, να μάθεις να ζητάς συγγνώμη. Αυτό ήρθα σήμερα εγώ να ζητήσω, γιατί δεν ήξερα τι παιδί είχα κάνει».

Ας δούμε όμως τη συνέχεια της καριέρας της όπως την περιγράφει η ίδια στο lifo.gr:

Ένα μου προσόν ήταν ότι δεν ήξερα από μουσική, αλλά είχα τρομερή μουσικότητα και μάθαινα πάρα πολύ γρήγορα. Όταν ορφάνεψε η θέση της Μούσχουρη στο «Τζάκι» της πλατείας Ρηγίλλης, γιατί έπρεπε να φύγει για δεκαπέντε μέρες στο εξωτερικό, με κάλεσαν να την αντικαταστήσω. Έγινε τέτοιος χαμός, που τελικά έμεινα δύο μήνες. Εκεί ήρθαν και μου πρότειναν συνεργασία ο Μανώλης Χιώτης με τη Μαίρη Λίντα για τη Σπηλιά του Παρασκευά. Άλλου είδους σούσουρο!

Παρέλαυναν όλοι οι καλλιτέχνες, ώσπου μετά από μια ψευτοπαρεξήγηση -ήμουν πολύ πεισματάρα-, πήρα το ένα και μοναδικό μου ρούχο κι έφυγα. Το επόμενο κιόλας βράδυ τραγουδούσα στη Νεράιδα. Εκεί έμεινα απ’ το καλοκαίρι του ‘61 μέχρι το ’69, που έφυγα για την Αμερική. Ήταν το καλύτερο καλοκαιρινό μαγαζί κι έτσι τους χειμώνες εμφανιζόμουν στα αντίστοιχα καλά χειμερινά: Παλιά Αθήνα, Βράχος, Κάστρο.

Το πρώτο μου σουξέ ήταν το ’62-’63, με το «Αν σ’ αρνηθώ αγάπη μου». Το ’64, παράλληλα με τη Νεράιδα, εμφανιζόμουν στο θέατρο με τον Γιώργο Μουζάκη, ο οποίος μου έγραψε τη «Σκλάβα» και το «Θέλω κοντά σου να μείνω», που τραγούδησα μαζί με τον Γιάννη Βογιατζή. Δεν έκανα κάτι τρανταχτό μέχρι το ’69, που με κάλεσε ο Φίνος. Ο Νίκος Μαμαγκάκης αργούσε να του παραδώσει τη μουσική για την ταινία Λεωφόρος του μίσους, γιατί η τραγουδίστριά του δεν μπορούσε να το βγάλει. Πάω εγώ, το μαθαίνω, το ηχογραφώ, παίρνω 350 δραχμές και φεύγω. Βγαίνει η ταινία, γίνεται χαμός κι εγώ δεν έχω πάρει είδηση. Ήμουν τότε στην εταιρεία «Βεντέτα» της Πόλυς Πάνου και με παίρνει ο άντρας της, ο Στέλιος Πελαγίδης, και μου λέει «έχουν σπάσει τα τηλέφωνα, ποιο είναι αυτό που λέει “ο ήλιος βγαίνει μες στα μάτια σου”;». Του απαντάω «μπας κι είναι απ’ την ταινία;». Είχα ξεχάσει και τα λόγια! Πήρε τη μήτρα απ’ τον Φίνο και με ειδική επεξεργασία στο Παρίσι το κυκλοφόρησε.

Με παίρνει μια μέρα ο Τάκης Λαμπρόπουλος της Columbia και μου λέει «κορίτσι μου, έκανες τη ζωή σου, σε θέλει ο Χατζιδάκις». Μόλις το άκουσα, διαλύθηκα. Ο Χατζιδάκις με συγκλόνιζε! Αλλά ήταν σε μόνιμη αντιπαράθεση με τον Πλέσσα. Λέω, «ρε Τάκη, ο Μίμης μ’ έβγαλε. Πώς θα του το κάνω αυτό;». Πολλά χρόνια αργότερα τον συνάντησα στην Αμερική. Μου είπε: «Λυπάμαι πολύ. Είσαι πολλή ανόητη κι έχασες την ευκαιρία της ζωής σου, γιατί εγώ πια ποτέ δεν θα σου δώσω τραγούδια μου». Κι έμεινα με τη μεγάλη πίκρα ότι δεν τραγούδησα Χατζιδάκι. Αλλά μπορεί να είχα πει, να χαλούσε η Ελλάδα κι εγώ να μην κοιμόμουν το βράδυ.

Παντρεύτηκα το ’64, γιατί όλη μου η έγνοια ήταν να κάνω παιδιά και οικογένεια. Δυστυχώς, ήμουν απ’ τις γυναίκες που κακοποιήθηκαν πάρα πολύ στον γάμο τους. Απ’ τον φόβο μου δεν έβλεπα τι γινόταν γύρω μου. Έκανα τον γιο μου και φύγαμε οικογενειακώς το ‘69 για την Αμερική. Εκεί έκανα ένα πενταετές συμβόλαιο με ελληνοαμερικανική δισκογραφική κι εμφανιζόμουν στου «Μολφέτα», το καλύτερο ελληνικό μαγαζί της Νέας Υόρκης. Αλλά τη ζωή της Αμερικής δεν την άντεχα. Έμεινα και έγκυος στην κόρη μου και είπα, «σκοτώστε με, αλλά δεν γίνεται να μείνω». Έκτοτε, έχω πάει εννέα φορές να δουλέψω, αλλά πάντα με την προοπτική να επιστρέψω. Με το που επέστρεψα το ’71, χώρισα με ον άντρα μου κι έμεινα με δυο παιδιά και χωρίς καμιά βοήθεια. Του πλήρωνα και τα χρέη, για να μην έχουν τα παιδιά μου πατέρα στη φυλακή…

Άνεργη και χωρίς εταιρεία, βλέπω τον Βοσκόπουλο στον δρόμο και του λέω τα χάλια μου. Με παίρνει στη Minos και μου γράφει δυο λαϊκά, το «Αγόρι μου» και το «Σε παρακαλώ, σήκω και φύγε». Εκεί χτύπησα φλέβα χρυσού στην κυριολεξία, παρόλο που προερχόμουν απ’ το «ελαφρύ». Τότε είναι που με τον Πλέσσα κάνω το «Σε βλέπω στο ποτήρι μου» και το 1984 παίρνω χρυσό δίσκο με το «Τρένο της ζωής» του Μουσαφίρη. Στη Minos έμεινα από το ’72 μέχρι το ’88, οπότε σταμάτησα να έχω τη δημοτικότητα που είχα.

Άρχισα να εμφανίζομαι σε δεύτερα μαγαζιά, γιατί έπρεπε να βγάλω το μεροκάματο. Στην αγωνία μου να εξασφαλίσω δουλειά, υπέγραφα μ’ όποιον ερχόταν πρώτος. Και πάντα με λίγα λεφτά. Μετά έπεφταν άλλες πέντε προτάσεις. Αυτό με πίκρανε, τις νύχτες δεν κοιμόμουν, περπατούσα μέσα στο σπίτι, τρελαινόμουν, αλλά στο τέλος το κατάπια. «Δεν πειράζει», έλεγα μέσα μου, «ξέρεις ποια είσαι». Οι μόνοι που έχω ζητήσει βοήθεια στη ζωή μου, είναι η μάνα μου και ο Θεός.

Σεβάστηκα και αγάπησα τον εαυτό μου πάντα ένα σκαλοπάτι πιο κάτω. Δεν εκτίμησα τη χρυσόσκονη που μ’ έλουσε ο Θεός. Μετανιώνω που δεν έκανα λεφτά, γιατί στην ηλικία μου η μόνη μου προοπτική πια είναι να κάνω αύριο καλύτερο μουσακά και να ψωνίσω κάτι στο εγγόνι μου. Κι όταν δεν έχω, τότε μουντζώνω τον εαυτό μου. Αλλά και τώρα να ξεκινούσα, πάλι τα ίδια λάθη θα έκανα.

Λεπτομέρειες

Γράφτηκε από τον/την Σχολιαστής

Κατηγορία: Επικαιρότητα

Δημοσιεύθηκε : 17 Φεβρουαρίου 2014

Είναι νομοτέλεια! Για τις εκλογές λεφτά υπάρχουν!

Και βέβαια ο Γιώργος Παπανδρέου (ΓΑΠ) που καθιέρωσε αυτή τη φράση, όπως θυμόμαστε, την είπε προ των εκλογών του 2009.

Έτσι και τώρα, πριν από τις ευρωεκλογές και τις Αυτοδιοικητικές εκλογές του Μαϊου, λεφτά "υπάρχουν" και περισσεύουν! Υπάρχει πλεόνασμα...

Γι' αυτό θα δοθεί δώρο Πάσχα, πρωτίστως στους -κατ' εξοχήν- ψηφοφόρους του  κυβερνητικού κόμματος και ύστερα σε όσους εναπομείναντες του συγκυβερνώντος ΠΑΣΟΚ (ένστολους, χαμηλοσυνταξιούχους κ.α.).

Αν λοιπόν ισχύει αυτή η νομοτέλεια, τότε η μόνο λύση για να ελπίζουμε σε κάποια αύξηση είναι να απαιτήσουμε "Κάθε μήνα Εκλογές!"

ΥΓ) Επειδή υπάρχει μεγάλο οργανωτικό και λειτουργικό κόστος για τη διεξαγωγή των εκλογών, οι "μηνιάτικες" εκλογές θα γίνονται διαδικτυακά και θα ψηφίζει ο καθένας από το σπίτι του.

Με τη βοήθεια της τεχνολογίας θα αποκλείεται και η "βία και η νοθεία" αφού τα αποτελέσματα αλλά και οι εγγεγραμένοι που θα ψηφίζουν θα ελέγχονται από διακομματική αντιπροσωπεία πληροφορικών και χάκερς.

ΥΓ2) Ο ΓΑΠ ήξερε τι έλεγε αφού υπήρξε υπουργός Εξωτερικών και μοίραζε τα εκατομμύρια σαν στραγάλια σε αμφιλεγόμενες ΜΚΟ που έκαναν "αποναρκοθετήσεις" στη Βοσνία, στο Ιράκ και στο  Λίβανο...