A+ A A-

Εδώ Πολυτεχνείο...

Σαν σήμερα πριν από 27 χρόνια, ήταν πάλι Παρασκευή και ήταν η τρίτη ημέρα δημόσιας γελοιοποίησης της δικτατορίας των συνταγματαρχών, αφού η μαζική διαδήλωση κατά της χούντας είχε αρχίσει από την Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου του 1973.
Η αθρόα προσέλευση και το πάθος του λαού μέσα και έξω από το Πολυτεχνείο, είχε αιφνιδιάσει τους δικτάτορες, οι οποίοι παρακολουθούσαν αμήχανοι τα γεγονότα έως τις 8 το βράδι της Παρασκευής, της 17ης Νοέμβρη 1973. Τότε αποφάσισαν να επέμβουν, αφού το προηγούμενο διάστημα είχαν πάρει θέσεις και είχαν περικυκλώσει το χώρο. Ακόμη και μέσα στο πλήθος των διαδηλωτών, είχαν παρεισφρύσει πράκτορες της χουντικής αστυνομίας. Είδαμε κάποιον ακριβώς δίπλα μας να πατάει μιαν αμπούλα (μάλλον τοξικό ήταν ή δακρυγόνο)όταν άρχισε η επέμβαση που μετέτρεψε χώρο σε πεδίο μάχης. Στις 9 μ.μ. η ατμόσφαιρα γύρω από το Πολυτεχνείο ήταν αποπνικτική, είχαν ριχτεί χιλιάδες δακρυγόνα και τα μάτια όλων ήταν κατακόκκινα από το κλάμα. Ο περιπτεράς έξω από το ιστορικό κτίριο πουλούσε τα χαρτομάντηλα σωρηδόν και όταν έφτασε στις τελευταίες κούτες άρχισε να τα πετάει στον πλήθος αρνούμενος να πάρει χρήματα. "Πάρτε παιδιά, πάρτε..." έλεγε, συνδράμοντας και αυτός με τον τρόπο του στον αγώνα.
Ύστερα το έκλεισε το μαγαζί αφού είχαν αρχίσει οι συγκρούσεις. Το άοπλο πλήθος προσπαθούσε να αμυνθεί με κάθε τρόπο και σιγά-σιγά έπαιρνε θέσεις στους γύρω δρόμους φτιάχνοντας οδοφράγματα.
Σε έναν παράδρομο ήταν το θέατρο που έπαιζε ο Γιώργος Μιχαλακόπουλος, ο οποίος έστεκε πίσω από μια μισάνοιχτη πόρτα και όταν έβλεπε τους κυνηγημένους τους έμπαζε μέσα για να τους προφυλάξει. Μέσα στο θέατρο-καταφύγιο είχε τρυπώσει πολύς κόσμος και ακούγαμε όλοι μαζί το ραδιοφωνικό σταθμό του Πολυτεχνείου. Ήταν όμως παρακινδυνευμένο να μείνουμε κλεισμένοι για πολύ ώρα, γιατί αν μας ανακάλυπτε η αστυνομία θα μας έπιαναν σαν τους ποντικούς στη φάκα κι έτσι σιγά-σιγά, αρχίζαμε να φεύγουμε ο καθένας για τον προορισμό του.
Τα υπόλοιπα είναι λίγο-πολύ γνωστά. Η Αθήνα δεν κοιμήθηκε εκείνο το βράδι. Παντού υπήρχαν φωτιές και οδοφράγματα. Πολλοί που για διάφορους λόγους, δεν βρίσκονταν στους δρόμους, άνοιγαν τα παράθυρα και έδιναν κουράγιο στους διαδηλωτές:"μπράβο παιδιά, να φύγει ο τύραννος!".
Λίγο μετά τα μεσάνυχτα έπεσε η κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου, ενώ ο σταθμός μετέδιδε τα μηνύματα των "ελεύθερων πολιορκημένων".
Το Σάββατο 18 Νοέμβρη το πρωϊ, τα τανκς κυκλοφορούσαν παντού κι έτριζαν τα τζάμια καθώς κροτάλιζαν οι ερπύστριες.
Οι σαστισμένοι δικτάτορες ήλπιζαν ίσως ότι μπορούν να ξανασταθούν στα πόδια τους, αλλά η αρχή του τέλους τους είχε σημάνει.
Η "αναίμακτος επανάστασις" είχε βαφτεί στο αίμα, το προσωπείο των "απριλιανών" είχε πέσει και ο ήλιος είχε ξανά σηκωθεί πάνω από την Ελλάδα.

Σημ.:ταπεινή αναφορά, ελάχιστος φόρος τιμής σε αυτούς που έπεσαν για την ελευθερία.





Καλές ντομάτες το Νοέμβριο!

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2000, το θερμόμετρο πάνω από τους 25 βαθμούς, οι καυστήρες των καλοριφέρ παραμένουν σιωπηλοί, η τιμή του πετρελαίου υποχωρεί -το είχε παρακάνει τελευταία- και οι Αθηναίοι κοιμούνται με ανοιχτά παράθυρα και επιστρέφουν στις παραλίες.
Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2000. Οι αμερικανοί προσπαθούν να βρουν το νικητή των πρόσφατων προεδρικών εκλογών, τον αυριανό οικοδεσπότη του Λευκού Οίκου. Μετράνε και ξαναμετράνε ψήφους αλλά στο δίλλημα Γκορ ή Μπους θα απαντήσουν μάλλον τα δικαστήρια.
Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2000, "φαινόμενο του θερμοκηπίου".
Τέσσερα δισεκατομμύρια τόννοι διοξειδίου του άνθρακα εκλύονται στην ατμόσφαιρα λόγω της καύσης πετρελαίου.
Ο καιρός τρελάθηκε, οι κάλπες τρελάθηκαν, αλλά η κυρία Κούλα,η οποία δεν φέρει καμμία ευθύνη για τις βλάβες του οικοσυστήματος, δεν το βάζει κάτω: "καλές ντομάτες το Νοέμβριο. Μεγάλη υπόθεση!", έλεγε το πρωϊ στη λαϊκή της Γκράβας...

σημ.:Τετάρτη 15 Νοεμβρίου 2000.Στη Χάγη επίδοξοι σωτήρες συνομιλούν και αναλίσκονται σε ανέξοδες ρητορείες για τη βελτίωση των συνθηκών του πλανήτη μέσα σε ένα κλίμα παγκόσμιας απαισιοδοξίας.

Το "χατ τρικ" του Ζήση Βρύζα

Το ελληνικό ποδόσφαιρο, πάντα διέθετε ταλέντα αλλά σπάνια έβγαινε από την αφάνεια για ένα βασικό λόγο:την έλλειψη παιδείας.
Εκτός, λίγων φωτεινών εξαιρέσεων, οι περισσότεροι από τους εμπλεκόμενους με το ποδόσφαιρο στη χώρα μας (προπονητές, παράγοντες, δημοσιογράφοι κ.α.) συνήθως φωνασκούν αντί να διαλέγονται, τρέχουν πίσω από τα γεγονότα αντί να τα προλαβαίνουν, υπηρετούν τους ισχυρούς αντί να προσφέρουν στο άθλημα, αναμασούν στερεότυπα αντί να προβάλλουν επιχειρήματα...
Όλοι αυτοί, άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο, είναι υπεύθυνοι για την ανακύκλωση μιας διαρκούς μιζέριας και ενημερωτικής σύγχυσης γύρω από το ελληνικό ποδόσφαιρο, γιατί
είναι εθισμένοι να πλειοδοτούν σε αναθεματισμούς και να "πυροβολούν" εκ του ασφαλούς τις αδυναμίες των άλλων, χωρίς ποτέ να τολμήσουν να λογαριαστούν με τις δικές τους.
Οι "τρεις κανονιές" του Ζήση Βρύζα, ενός παραγκωνισμένου στην Ελλάδα ποδοσφαιριστή, εναντίον μιας μεγάλης ιταλικής ομάδας στο δυσκολότερο πρωτάθλημα του κόσμου, είναι μια απάντηση-σφαλιάρα σε όσους διαιωνίζουν τη μιζέρια τους στα "εύφορα" από ταλέντα γήπεδα του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Είναι μια ένδειξη για τις δυνατότητες των ελλήνων παικτών και του ελληνικού ποδοσφαίρου. Όσο όμως οι υπεύθυνοι για την ανάπτυξή του θα παραμένουν αυτοί που για πολλά χρόνια τώρα εξάντλησαν την προσφορά τους σε μίζερα συμπεράσματα, τα τρία εκτός έδρας γκολ του έλληνα στάικερ της Περούτζια, Ζήση Βρύζα, εναντίον της Φιορεντίνα, θα καταγράφονται ως μια παρένθεση, μία "φωτοβολίδα". Αντί, όπως θα έπρεπε να αποτελέσουν το έναυσμα για τη σωστή ανάπτυξη του ποδοσφαίρου μας.
Και οι μίζεροι, θα συνεχίσουν το ανιαρό τους τροπάριο...

Παναθηναϊκός-Γιουβέντους 3-1!

Αν μετά το "χατ τρικ" του Ζήση Βρύζα στο καμπιονάτο, τα τρια γκολ του Παναθηναϊκού στη "μεγάλη κυρία" του ιταλικού ποδοσφαίρου δεν αποτελούν για τους αρμόδιους απόδειξη, ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο αξίζει καλύτερη μεταχείριση και περισσότερη προσοχή, τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας.
Αν, κατά συνέπεια, η μεγάλη νίκη-πρόκριση των "πράσινων" δεν αποτελέσει την αφετηρία για αλλαγή νοοτροπίας και αναδιοργάνωση της ποδοσφαιρικής μας "βιομηχανίας", τότε θα αξίζουμε τον "επαρχιωτισμό" και τη μιζέρια στην οποία μας έχουν καταδικάσει, πολλά χρόνια τώρα, η μικροπολιτική του παραγοντισμού, η ατολμία των αρμοδίων και η έλλειψη παιδείας των κάθε λογής "αποτυχημένων ειδικών".
Για να κατανοήσουμε καλύτερα τη μεγάλη νίκη πρόκριση του Παναθηναϊκού αρκεί να σκεφτούμε ότι:
1) η Γιουβέντους αποκλείεται για πρώτη φορά στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ από την πρώτη φάση
2) ότι την περίοδο 1995-96 κατέκτησε το τρόπαιο, τα δύο επόμενα χρόνια έπαιξε στον τελικό, ενώ πέρυσι αποκλείστηκε στον ημιτελικό από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και ότι,
3) με την ήττα της από τον Παναθηναϊκό έχασε τη δυνατότητα να αυξήσει το ταμείο της κατά 20 δισεκατομμύρια δραχμές.
Με βάση τα παραπάνω θα πρέπει να αξιολογηθεί ο θρίαμβος του Παναθηναϊκού. Ένας μεγαλειώδης θρίαμβος ο οποίος πρέπει να εμπνεύσει τους εμπλεκόμενους με το άθλημα να αλλάξουν πορεία. Οι δηλώσεις του νεοφώτιστου προέδρου του Παναθηναϊκού κ. Φιλιππίδη μετά τον αγώνα, ο οποίος μίλησε ιπποτικά για τον "αιώνιο αντίπαλο" και καλωσόρισε το fair-play στο ελληνικό πρωτάθλημα, έδειξαν το δρόμο και μπορεί να αποτελέσουν μια νέα αρχή για την αναβάθμιση του ποδοσφαίρου μας.
Οι υγιείς δυνάμεις ας αναλάβουν τις ευθύνες τους...

σημ.: η νίκη του ΠΑΟΚ, την επόμενη ημέρα, επί της πρωτοπόρου του καμπιονάτο Ουντινέζε με 3-0 και ο αποκλεισμός της από την επόμενη φάση του Κυπέλου ΟΥΕΦΑ, αλλά και η εκτός έδρας νίκη του Ηρακλή επί της Καϊζερλάουτερν με 3-2, είναι άλλη μία αποστομωτική απάντηση σε όσους αμφιβάλλουν για τις δυνατότητες του ελληνικού ποδοσφαίρου.