A+ A A-

Καλές ντομάτες το Νοέμβριο!

Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2000, το θερμόμετρο πάνω από τους 25 βαθμούς, οι καυστήρες των καλοριφέρ παραμένουν σιωπηλοί, η τιμή του πετρελαίου υποχωρεί -το είχε παρακάνει τελευταία- και οι Αθηναίοι κοιμούνται με ανοιχτά παράθυρα και επιστρέφουν στις παραλίες.
Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2000. Οι αμερικανοί προσπαθούν να βρουν το νικητή των πρόσφατων προεδρικών εκλογών, τον αυριανό οικοδεσπότη του Λευκού Οίκου. Μετράνε και ξαναμετράνε ψήφους αλλά στο δίλλημα Γκορ ή Μπους θα απαντήσουν μάλλον τα δικαστήρια.
Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2000, "φαινόμενο του θερμοκηπίου".
Τέσσερα δισεκατομμύρια τόννοι διοξειδίου του άνθρακα εκλύονται στην ατμόσφαιρα λόγω της καύσης πετρελαίου.
Ο καιρός τρελάθηκε, οι κάλπες τρελάθηκαν, αλλά η κυρία Κούλα,η οποία δεν φέρει καμμία ευθύνη για τις βλάβες του οικοσυστήματος, δεν το βάζει κάτω: "καλές ντομάτες το Νοέμβριο. Μεγάλη υπόθεση!", έλεγε το πρωϊ στη λαϊκή της Γκράβας...

σημ.:Τετάρτη 15 Νοεμβρίου 2000.Στη Χάγη επίδοξοι σωτήρες συνομιλούν και αναλίσκονται σε ανέξοδες ρητορείες για τη βελτίωση των συνθηκών του πλανήτη μέσα σε ένα κλίμα παγκόσμιας απαισιοδοξίας.

Παναθηναϊκός-Γιουβέντους 3-1!

Αν μετά το "χατ τρικ" του Ζήση Βρύζα στο καμπιονάτο, τα τρια γκολ του Παναθηναϊκού στη "μεγάλη κυρία" του ιταλικού ποδοσφαίρου δεν αποτελούν για τους αρμόδιους απόδειξη, ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο αξίζει καλύτερη μεταχείριση και περισσότερη προσοχή, τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας.
Αν, κατά συνέπεια, η μεγάλη νίκη-πρόκριση των "πράσινων" δεν αποτελέσει την αφετηρία για αλλαγή νοοτροπίας και αναδιοργάνωση της ποδοσφαιρικής μας "βιομηχανίας", τότε θα αξίζουμε τον "επαρχιωτισμό" και τη μιζέρια στην οποία μας έχουν καταδικάσει, πολλά χρόνια τώρα, η μικροπολιτική του παραγοντισμού, η ατολμία των αρμοδίων και η έλλειψη παιδείας των κάθε λογής "αποτυχημένων ειδικών".
Για να κατανοήσουμε καλύτερα τη μεγάλη νίκη πρόκριση του Παναθηναϊκού αρκεί να σκεφτούμε ότι:
1) η Γιουβέντους αποκλείεται για πρώτη φορά στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ από την πρώτη φάση
2) ότι την περίοδο 1995-96 κατέκτησε το τρόπαιο, τα δύο επόμενα χρόνια έπαιξε στον τελικό, ενώ πέρυσι αποκλείστηκε στον ημιτελικό από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και ότι,
3) με την ήττα της από τον Παναθηναϊκό έχασε τη δυνατότητα να αυξήσει το ταμείο της κατά 20 δισεκατομμύρια δραχμές.
Με βάση τα παραπάνω θα πρέπει να αξιολογηθεί ο θρίαμβος του Παναθηναϊκού. Ένας μεγαλειώδης θρίαμβος ο οποίος πρέπει να εμπνεύσει τους εμπλεκόμενους με το άθλημα να αλλάξουν πορεία. Οι δηλώσεις του νεοφώτιστου προέδρου του Παναθηναϊκού κ. Φιλιππίδη μετά τον αγώνα, ο οποίος μίλησε ιπποτικά για τον "αιώνιο αντίπαλο" και καλωσόρισε το fair-play στο ελληνικό πρωτάθλημα, έδειξαν το δρόμο και μπορεί να αποτελέσουν μια νέα αρχή για την αναβάθμιση του ποδοσφαίρου μας.
Οι υγιείς δυνάμεις ας αναλάβουν τις ευθύνες τους...

σημ.: η νίκη του ΠΑΟΚ, την επόμενη ημέρα, επί της πρωτοπόρου του καμπιονάτο Ουντινέζε με 3-0 και ο αποκλεισμός της από την επόμενη φάση του Κυπέλου ΟΥΕΦΑ, αλλά και η εκτός έδρας νίκη του Ηρακλή επί της Καϊζερλάουτερν με 3-2, είναι άλλη μία αποστομωτική απάντηση σε όσους αμφιβάλλουν για τις δυνατότητες του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Fair-play και πολιτική

Είναι δυνατόν να συνυπάρξει η "τέχνη του εφικτού" όπως κάποιοι αποκαλούν την πολιτική, με το "ευ αγωνίζεσθαι"; Πολλοί λίγοι θα απαντούσαν καταφατικά, αφού για τους περισσότερους η πολιτική είναι ένα θέατρο όπου όλα επιτρέπονται εν ονόματι κάποιου "μεγάλου στόχου" και όπου πάνω απ' όλα, μετράει το αποτέλεσμα. Έτσι ενώ στον αθλητισμό, χωρίς βέβαια να παραγνωρίζεται η αξία του αποτελέσματος, μετράει πάνω απ' όλα ο έντιμος αγώνας, εξ' ου και ο όρος "εύ αγωνίζεσθαι", στην πολιτική οι πρωταγωνιστές, χωρίς ποτέ να τολμούν να το δηλώσουν ανοιχτά, εξασκούνται και λειτουργούν πέραν του καλού και του κακού, με απώτερο σκοπό ένα αμφισβητούμενο πολύ συχνά ως προς την ποιότητά του αποτέλεσμα.
Στις μέρες μας- λόγω και της μεγάλης εξάπλωσης της πληροφόρησης-, ο εξοβελισμός του fair-play από την πολιτική είναι πιο αναγνωρίσιμος, με αποτέλεσμα η τελευταία να απογυμνώνεται από τα ηθικά της ερίσματα και να οδηγείται σιγά-σιγά στην απαξίωση.
Σήμερα, οι πολιτικοί δίνουν την εντύπωση ότι τρέχουν πίσω από τις επιτυχίες των αθλητών για να βελτιώσουν την εικόνα τους, αφού δεν μπορούν να τη συντηρήσουν με τους δικούς τους αγώνες.
Η χαμένη τιμή της πολιτικής δεν μπορούμε να πούμε ότι οφείλεται στην παραπληροφόρηση, παρά τις υπερβολές μερικών ΜΜΕ, όπως προσπαθεί να μας πείσει ο πρόεδρος της Βουλής Απόστολος Κακλαμάνης. Κατά τη γνώμη μας οφείλεται περισσότερο στην αλαζονεία της πολιτικής απέναντι στο αθλητικό ιδεώδες του "εύ αγωνίζεσθαι". Στον εθισμό των πολιτικών στο γρήγορο και εύκολο κέρδος.
Όμως, όσο η πολιτική θα είναι το "γρήγορο και εύκολο κέρδος", άλλο τόσο εύκολα και γρήγορα θα εξανεμίζεται το κύρος της.
Όσο οι πολιτικοί δεν τολμούν να ισοσκελίσουν το προσκήνιο και το παρασκήνιο της δράσης τους, τόσο πιο δύσπιστη θα παραμένει η κοινή γνώμη για τις επιδόσεις τους.
Γιατί δεν γίνεται, εκτός αν είναι "θαυματοποιοί", να μη δουλεύουν και να είναι δισεκατομμυριούχοι (πόθεν αίσχος...!), να μην κοινωνούν ποτέ και να δηλώνουν με καμάρι ότι είναι χριστιανοί ορθόδοξοι...
Και το κυριότερο, δεν γίνεται να υπακούουν στους επιχειρηματίες και να θέλουν να είναι εκπρόσωποί του λαού...

Το "χατ τρικ" του Ζήση Βρύζα

Το ελληνικό ποδόσφαιρο, πάντα διέθετε ταλέντα αλλά σπάνια έβγαινε από την αφάνεια για ένα βασικό λόγο:την έλλειψη παιδείας.
Εκτός, λίγων φωτεινών εξαιρέσεων, οι περισσότεροι από τους εμπλεκόμενους με το ποδόσφαιρο στη χώρα μας (προπονητές, παράγοντες, δημοσιογράφοι κ.α.) συνήθως φωνασκούν αντί να διαλέγονται, τρέχουν πίσω από τα γεγονότα αντί να τα προλαβαίνουν, υπηρετούν τους ισχυρούς αντί να προσφέρουν στο άθλημα, αναμασούν στερεότυπα αντί να προβάλλουν επιχειρήματα...
Όλοι αυτοί, άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο, είναι υπεύθυνοι για την ανακύκλωση μιας διαρκούς μιζέριας και ενημερωτικής σύγχυσης γύρω από το ελληνικό ποδόσφαιρο, γιατί
είναι εθισμένοι να πλειοδοτούν σε αναθεματισμούς και να "πυροβολούν" εκ του ασφαλούς τις αδυναμίες των άλλων, χωρίς ποτέ να τολμήσουν να λογαριαστούν με τις δικές τους.
Οι "τρεις κανονιές" του Ζήση Βρύζα, ενός παραγκωνισμένου στην Ελλάδα ποδοσφαιριστή, εναντίον μιας μεγάλης ιταλικής ομάδας στο δυσκολότερο πρωτάθλημα του κόσμου, είναι μια απάντηση-σφαλιάρα σε όσους διαιωνίζουν τη μιζέρια τους στα "εύφορα" από ταλέντα γήπεδα του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Είναι μια ένδειξη για τις δυνατότητες των ελλήνων παικτών και του ελληνικού ποδοσφαίρου. Όσο όμως οι υπεύθυνοι για την ανάπτυξή του θα παραμένουν αυτοί που για πολλά χρόνια τώρα εξάντλησαν την προσφορά τους σε μίζερα συμπεράσματα, τα τρία εκτός έδρας γκολ του έλληνα στάικερ της Περούτζια, Ζήση Βρύζα, εναντίον της Φιορεντίνα, θα καταγράφονται ως μια παρένθεση, μία "φωτοβολίδα". Αντί, όπως θα έπρεπε να αποτελέσουν το έναυσμα για τη σωστή ανάπτυξη του ποδοσφαίρου μας.
Και οι μίζεροι, θα συνεχίσουν το ανιαρό τους τροπάριο...