A+ A A-

Το "χατ τρικ" του Ζήση Βρύζα

Το ελληνικό ποδόσφαιρο, πάντα διέθετε ταλέντα αλλά σπάνια έβγαινε από την αφάνεια για ένα βασικό λόγο:την έλλειψη παιδείας.
Εκτός, λίγων φωτεινών εξαιρέσεων, οι περισσότεροι από τους εμπλεκόμενους με το ποδόσφαιρο στη χώρα μας (προπονητές, παράγοντες, δημοσιογράφοι κ.α.) συνήθως φωνασκούν αντί να διαλέγονται, τρέχουν πίσω από τα γεγονότα αντί να τα προλαβαίνουν, υπηρετούν τους ισχυρούς αντί να προσφέρουν στο άθλημα, αναμασούν στερεότυπα αντί να προβάλλουν επιχειρήματα...
Όλοι αυτοί, άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο, είναι υπεύθυνοι για την ανακύκλωση μιας διαρκούς μιζέριας και ενημερωτικής σύγχυσης γύρω από το ελληνικό ποδόσφαιρο, γιατί
είναι εθισμένοι να πλειοδοτούν σε αναθεματισμούς και να "πυροβολούν" εκ του ασφαλούς τις αδυναμίες των άλλων, χωρίς ποτέ να τολμήσουν να λογαριαστούν με τις δικές τους.
Οι "τρεις κανονιές" του Ζήση Βρύζα, ενός παραγκωνισμένου στην Ελλάδα ποδοσφαιριστή, εναντίον μιας μεγάλης ιταλικής ομάδας στο δυσκολότερο πρωτάθλημα του κόσμου, είναι μια απάντηση-σφαλιάρα σε όσους διαιωνίζουν τη μιζέρια τους στα "εύφορα" από ταλέντα γήπεδα του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Είναι μια ένδειξη για τις δυνατότητες των ελλήνων παικτών και του ελληνικού ποδοσφαίρου. Όσο όμως οι υπεύθυνοι για την ανάπτυξή του θα παραμένουν αυτοί που για πολλά χρόνια τώρα εξάντλησαν την προσφορά τους σε μίζερα συμπεράσματα, τα τρία εκτός έδρας γκολ του έλληνα στάικερ της Περούτζια, Ζήση Βρύζα, εναντίον της Φιορεντίνα, θα καταγράφονται ως μια παρένθεση, μία "φωτοβολίδα". Αντί, όπως θα έπρεπε να αποτελέσουν το έναυσμα για τη σωστή ανάπτυξη του ποδοσφαίρου μας.
Και οι μίζεροι, θα συνεχίσουν το ανιαρό τους τροπάριο...

Fair-play και πολιτική

Είναι δυνατόν να συνυπάρξει η "τέχνη του εφικτού" όπως κάποιοι αποκαλούν την πολιτική, με το "ευ αγωνίζεσθαι"; Πολλοί λίγοι θα απαντούσαν καταφατικά, αφού για τους περισσότερους η πολιτική είναι ένα θέατρο όπου όλα επιτρέπονται εν ονόματι κάποιου "μεγάλου στόχου" και όπου πάνω απ' όλα, μετράει το αποτέλεσμα. Έτσι ενώ στον αθλητισμό, χωρίς βέβαια να παραγνωρίζεται η αξία του αποτελέσματος, μετράει πάνω απ' όλα ο έντιμος αγώνας, εξ' ου και ο όρος "εύ αγωνίζεσθαι", στην πολιτική οι πρωταγωνιστές, χωρίς ποτέ να τολμούν να το δηλώσουν ανοιχτά, εξασκούνται και λειτουργούν πέραν του καλού και του κακού, με απώτερο σκοπό ένα αμφισβητούμενο πολύ συχνά ως προς την ποιότητά του αποτέλεσμα.
Στις μέρες μας- λόγω και της μεγάλης εξάπλωσης της πληροφόρησης-, ο εξοβελισμός του fair-play από την πολιτική είναι πιο αναγνωρίσιμος, με αποτέλεσμα η τελευταία να απογυμνώνεται από τα ηθικά της ερίσματα και να οδηγείται σιγά-σιγά στην απαξίωση.
Σήμερα, οι πολιτικοί δίνουν την εντύπωση ότι τρέχουν πίσω από τις επιτυχίες των αθλητών για να βελτιώσουν την εικόνα τους, αφού δεν μπορούν να τη συντηρήσουν με τους δικούς τους αγώνες.
Η χαμένη τιμή της πολιτικής δεν μπορούμε να πούμε ότι οφείλεται στην παραπληροφόρηση, παρά τις υπερβολές μερικών ΜΜΕ, όπως προσπαθεί να μας πείσει ο πρόεδρος της Βουλής Απόστολος Κακλαμάνης. Κατά τη γνώμη μας οφείλεται περισσότερο στην αλαζονεία της πολιτικής απέναντι στο αθλητικό ιδεώδες του "εύ αγωνίζεσθαι". Στον εθισμό των πολιτικών στο γρήγορο και εύκολο κέρδος.
Όμως, όσο η πολιτική θα είναι το "γρήγορο και εύκολο κέρδος", άλλο τόσο εύκολα και γρήγορα θα εξανεμίζεται το κύρος της.
Όσο οι πολιτικοί δεν τολμούν να ισοσκελίσουν το προσκήνιο και το παρασκήνιο της δράσης τους, τόσο πιο δύσπιστη θα παραμένει η κοινή γνώμη για τις επιδόσεις τους.
Γιατί δεν γίνεται, εκτός αν είναι "θαυματοποιοί", να μη δουλεύουν και να είναι δισεκατομμυριούχοι (πόθεν αίσχος...!), να μην κοινωνούν ποτέ και να δηλώνουν με καμάρι ότι είναι χριστιανοί ορθόδοξοι...
Και το κυριότερο, δεν γίνεται να υπακούουν στους επιχειρηματίες και να θέλουν να είναι εκπρόσωποί του λαού...

Η σιωπή των μαϊντανών...

Μαθήματα ήθους και δημοκρατικής συμπεριφοράς προς κάθε κατεύθυνση έδωσε η Σοφία Παπανδρέου με την επιστολή που κοινοποίησε στα ΜΜΕ από το Τορόντο και αναφερόταν στο τέλος του γάμου της με το Θόδωρο Κατσανέβα.
Αιτία της επιστολής ήταν "πονηρό" δημοσίευμα της εφημερίδας "Έθνος" σύμφωνα με το οποίο το επικείμενο διαζύγιο ήταν αποτέλεσμα της ένταξης της Σοφίας στην "Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής", κάτι που είχε απασχολήσει και την Εκκλησία της Ελλάδας, όπως έγραφε ο συντάκτης.
Οι "πληροφορίες" που είδαν τις τελευταίες ημέρες το φως της δημοσιότητας μόνο από δύο άτομα θα μπορούσαν να διαρρεύσουν. Το ένα από αυτά είμαι εγώ.Λυπάμαι που το άλλο άτομο αντί να βγει και να πει επώνυμα τη γνώμη του επιστράτευσε όλες τις ανώνυμες διασυνδέσεις του για να με διασύρει.Όποιος έχει δίκιο δεν καταφεύγει στα μέσα ενημέρωσης ανώνυμα αλλά επώνυμα εκεί όπου απονέμεται η δικαιοσύνη, δηλαδή στα δικαστήρια, απάντησε η Σοφία.
Και συνέχισε στην επιστολή της:
"Όπως κάθε άνθρωπος, διατηρώ το δικαίωμα να πιστεύω σε ό,τι θεωρώ σωστό και να το αλλάζω όταν το θεωρήσω λάθος.Σέβομαι τις ιδέες των άλλων και απαιτώ τον ανάλογο σεβασμό για τις δικές μου.Δεν θέλω δημόσιο διαζύγιο.Ζητώ από όλους σεβασμό της προσωπικής μου ζωής και αυτής των παιδιών μου.Όποιος έχει δίκιο υπογράφει με τ' όνομά του".
Ύστερα από όλα αυτά μάθαμε ότι η Ελλάδα μπήκε στην ΟΝΕ εν έτει 2000, με φονταμενταλιστές δήθεν "προοδευτικούς" βουλευτές που αγνοούν το συνταγματικό δικαίωμα της ανεξιθρησκείας και εγκρίνουν το κυνήγι των μαγισσών και ότι, ενώ συνήθως είναι λαλίστατοι μαϊντανοί στα τηλεοπτικά παράθυρα, ξαφνικά κατάπιαν τη γλώσσα τους.
Είναι καιρός πλέον να υπογράψουν, ως μη αιρετικοί, και υπέρ της αναγραφής του θρησκεύματος στις ταυτότητες για να έχουν κάνει στο ακέραιο το καθήκον τους...

Σαν σήμερα, Οδυσσέας Ελύτης

Ένα μικρό αφιέρωμα για να μην ξεχνάμε αυτούς που αντιμίλησαν στο δογματικό ωφελιμισμό και αντιφώνησαν με λυρισμό στις κραυγές της υστερικής μας καθημερινότητας, αφού σαν σήμερα στις 2 Νοεμβρίου του 1911, στη συνοικία Εφτά Μπαλτάδες (Αριάδνης και Πασιφάης γωνία) στο Ηράκλειο της Κρήτης, γεννιόταν ο Οδυσσέας Ελύτης.


ΔΟΛΩΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΑΝΕΝΑ

Να υποβιβάζεις ένα ποίημα στο ουσιαστικό του νόημα δεν έχει κανένα νόημα.

Νέε, θυμήσου:δε γίνεσαι δούλος όταν σε υποτάσσει μόνον αυτός που έχει την εξουσία-αλλά κι εκείνος που την πολεμάει.

Προσοχή στη συγκίνηση. Αν είναι γόησσα, δεν παύει νάναι και ρουφιάνα.

Η απόσταση από το "τίποτε" στο "ελάχιστο" είναι πολύ μεγαλύτερη παρ' ότι από το "ελάχιστο" στο "πολύ"

Είναι αστείο, αλλά οι λέξεις που σε βοηθάν να ζήσεις βοηθάν τον άλλο να σε πεθάνει.

σημ.: αποσπάσματα από το "Εν λευκώ, (Τα μικρά Έψιλον)"