Kαμία σκέψη επαναφοράς της βάσης του «10» λέει η Α. Διαμαντοπούλου

Δεν αρκούν οι περικοπές μισθών και συντάξεων, η αύξηση του ΦΠΑ, η είσπραξη περισσότερων φόρων κ.λπ., χρειάζεται και ανάπτυξη!

Αυτό ακούμε τον τελευταίο καιρό από τους ειδικούς , μετά τα πρωτοφανή μέτρα σε βάρος του εισοδήματος των εργαζομένων και των συνταξιούχων που επέβαλε η τρόικα σε συνεργασία με την κυβέρνηση του Γιώργου Α. Παπανδρέου.

Όμως, η ανάπτυξη για να μην παραμείνει ένα άνευ ουσίας ευχολόγιο, χρειάζεται ισχυρό πλαίσιο θεμιτού ανταγωνισμού, δηλαδή υποστήριξη αξιοκρατικών θεσμών,  έτσι ώστε να μπορέσουν να εκφραστούν οι πιο ικανές και  δημιουργικές δυνάμεις του τόπου, οι οποίες θα τραβήξουν το "κάρο" της ανάπτυξης.

Χρειάζονται παρεμβάσεις που θα σπάσουν τα στεγανά της παρακμής, μέσα από τα οποία ωφελούνται οι επιτήδιοι, οι "κολλητοί" και οι κάθε λογής "παρτάκηδες" του δικομματικού εκτρώματος που έχουν θεμελιώσει τόσα χρόνια με απίθανους τρόπους και αλχημείες το ΠΑΣΟΚ και η Νέα Δημοκρατία.

Χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας και πραγματική πολιτική βούληση ώστε να αποσυρθεί, μια και καλή, η αρχή της "ήσσονος προσπάθειας" που καθιέρωσε ο λαϊκισμός και το περιβόητο "πολιτικό κόστος", πίσω από το οποίο κρύβονταν οι μονομάχοι του δικομματισμού για να δικαιολογήσουν κάθε λογής στρεβλώσεις και έκτρωπα  σε βάρος της κοινωνίας.

Χρειάζεται να θεμελιωθεί το πλαίσιο μέσα στο οποίο οι ικανότεροι και οι πλέον δημιουργικοί Έλληνες πολίτες να μπορούν να ξεχωρίσουν - ο καθένας στον τομέα του- , χωρίς διαρκή υπονόμευση των προσπαθειών τους από τους κομματικούς μηχανισμούς των δύο "μονομάχων του καθεστώτος".

Χρειάζονται παραδείγματα πολιτικού θάρρους και κοινωνικής δικαιοσύνης, διότι μόνον έτσι η κυβέρνηση του Γιώργου Α. Παπανδρέου θα αποκτήσει την εμπιστοσύνη του λαού.

Μόνο τότε, θα υπάρξουν ελπίδες ανάκαμψης και θα τεθούν θεμέλια προοδευτικής αλλαγής που θα συμβάλλουν στην ανάπτυξη.

Διαφορετικά θα ισχύσει πάλι το "Αιέν αριστεύειν στη μετριότητα!" ή το "έσο μέτριος για να αριστεύσεις" , αφού η πρόοδός σου θα εξαρτάται αποκλειστικά από το πιστοποιητικό κομματικών φρονημάτων!

Απότι δηλαδή οδήγησε το κράτος μας στη χρεωκοπία και την κοινωνία μας στα πρόθυρα νευρικής κρίσης και κατάθλιψης...

ΥΓ) Ωραίο το κανό του Γ. Παπανδρέου, αλλά χρειάζεται πολύ κουπί ακόμη για να φτάσει η χώρα στο λιμάνι της ανάπτυξης...

"Η Σέχτα Επαναστατών" ανέλαβε την ευθύνη για τη δολοφονία-εκτέλεση του δημοσιογράφου Σωκράτη Γκιόλια με προκήρυξη που έστειλε χθες στην εφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ" την οποία αναδημοσιεύουμε, πιστεύοντας στη φράση του Ιωάννη Ιάκωβου Μάγερ "Η δημοσίευσις είναι η ψυχή της Δικαιοσύνης":




Ανακοίνωση ν 4

" Η Σέχτα Επαναστατών οπλίζεται ξανά Στο σημερινό κόσμο το πιο βίαιο πράγμα είναι να μένεις απαθής. Όλη μας η ζωή κατακλύζεται από τη βία. Και όταν δεν είναι η βία των μπάτσων, των κρατητηρίων, των φυλακών, τότε τα πράγματα είναι ακόμα πιο ύπουλα. Μιλάμε για μια βία χωρίς αίμα. Για την βία της εικόνας, των διαφημίσεων, της καταναλωτικής μαστούρας, των ψυχοαδιέξοδων, της μοναξιάς. Ζούμε σε άθλιες πόλεις, τρώμε πλαστικό φαγητό, ενημερωνόμαστε με κατασκευασμένες ειδήσεις, ψωνίζουμε τυποποιημένα προϊόντα, εργαζόμαστε σε αηδιαστικές δουλειές, θαυμάζουμε κάλπικα πρότυπα, φτιάχνουμε τα μικρά ιδιωτικά κελιά μέσα στα σπίτια μας με την χαρούμενη επίπλωση.

Εμείς κουραστήκαμε από αυτό το κενό ζωής. Είπαμε φτάνει πια... όχι άλλες ξοφλημένες μέρες... όχι άλλες ταπεινώσεις στη δουλειά... όχι άλλες δανεικές προσευχές για καληνύχτα...

Ετσι πριν 1,5 χρόνο φτιάξαμε την Σέχτα Επαναστατών, που έγινε το όχημα διαφυγής μας απ΄ τη γαμημένη ησυχία του κόσμου- φυλακή που ζούσαμε. Δυο- τρία όπλα για αρχή, μερικά βιβλία και κάποιες παραβατικές γνώσεις από προηγούμενες εμπειρίες του παρελθόντος, συνδυάστηκαν με αρκετά «κιλά» αποφασιστικότητας και την σιγουριά της συνείδησης που έλεγε: ή άνθρωπος ή γουρούνι, ή μαχητής ή υπόδουλος, ή επανάσταση ή συμβιβασμός με την παραίτηση.

Και έτσι ξεκινήσαμε.

Όταν ζεις σε έναν ατέρμονο αγώνα, σε κάνει να οξύνεις τις ικανότητες και την σκέψη σου, ενώ ταυτόχρονα σου προσφέρει την ευχαρίστηση ότι έχεις αντιτεθεί στη μοίρα που προορίζανε για σένα.

Όμως θέλαμε κάτι παραπάνω...