Λεπτομέρειες

Γράφτηκε από τον/την Ρεπόρτερ

Κατηγορία: Επικαιρότητα

Δημοσιεύθηκε : 07 Δεκεμβρίου 2014

 Επειδή η μεγάλη παράταξη του τζάμπα-μάγκα είναι μόνιμη κυβέρνηση, κάνει πάντα ανέξοδη κριτική και δεν συμβάλλει ποτέ σε κάποια προσπάθεια ανάπτυξης και προόδου, της προσφέρουμε το πλούσιο συναισθημάτων βιωματικό άρθρο του Άρη Σκιαδόπουλου που δημοσιεύτηκε χθες στο www.imerodromos.gr, μήπως από σπόντα  κοιταχτεί λίγο στον καθρέφτη...    

Για σταθείτε ρε μάγκες...

 Επειδή πολλά ακούω από κάποιους φωστήρες της απόλυτης ελαφρότητας… Για σταθείτε λοιπόν, να μετρήσουμε το μπόι μας, να δούμε ως πού φτάνει…

Λέτε: «Οι δημοσιογράφοι υπηρετούν τα μεγάλα αφεντικά, αυτούς που έχουν το χρήμα, και κάνουν όσα τους υπαγορεύουν τ” αφεντικά».

Πρώτο, αυτό δεν ισχύει για όλους τους δημοσιογράφους, αλλά για μερικούς.

Δεύτερο, και το πιο σημαντικό. Το κάθε ΜΜΕ είναι ένα ακριβό προϊόν και δυστυχώς είναι πάντα στα χέρια όσων έχουν τη δύναμη για να το κατέχουν. Όταν, κι” εφ” όσον, έρθει η ώρα της μεγάλης επανάστασης και βάλουμε τα μέσα παραγωγής στα χέρια των εργαζομένων, τότε θα κριθούμε κι μεις ως εκδότες πλέον- δημοσιογράφοι. Κι” όσοι μας κριτικάρουν, θα κριθούν ως αναγνώστες…

Και βέβαια, δεν αρκεί να πάρουμε τα μέσα παραγωγής στα χέρια μας, αλλά να μας επιτρέψει και η εξουσία, που θα προκύψει από την επανάσταση, να λέμε ελεύθερα τη γνώμη μας και να ασκούμε ελευθέρως την κριτική μας.

Ως τότε θάμαστε μεροκαματιάρηδες του κερατά, όπως και κάθε εργαζόμενος. Αλλιώς, αν εναντιωθούμε, πέρα απ´ όσο η ανοχή των αφεντικών μας επιτρέπει, θά βρεθούμε στο δρόμο και κανένας από όσους μας κριτικάρουν δε θα νοιαστεί για την τύχη μας. Και, επί τη ευκαιρία: Όταν κάποιοι από μας αφήσαμε στημένες καριέρες για να συμβάλλουμε στην έκδοση της «ΠΡΩΤΗΣ», κι η «ΠΡΩΤΗ» έκλεισε, οι αναγνώστες της γύρισαν σε παραδοσιακές εφημερίδες κι ούτε ενδιαφέρθηκε κανείς το τι απογίναμε, όσοι βρεθήκαμε στόν δρόμο.

Επόμενη παρατήρηση: Ποιοι είναι αυτοί που δίνουν τις μεγάλες κυκλοφορίες σε κατεστημένα συγκροτήματα Τύπου; Ποιοι έκαναν τους εργολαβίσκους, εφοπλιστές; Ποιοι διατήρησαν στην κορυφή των κυκλοφοριών, εφημερίδες αποστασίας; Ποιοι έδωσαν τις υψηλές θεαματικότητες και εξακολουθούν να τις δίνουν στα κανάλια των εφοπλιστών και εκδοτών; Ποιες κυρούλες αναδεικνύουν Μενεγάκη, Λιάγκα, Ασναστασιάδη καί Σία;

Απλούστατα, το πλούσιο κανάλι πληρώνει για σαπουνόπερες και πασάδες αραχτούς, με χαρέμια ολοτρίγυρα, και σεις, το φιλοθεάμον κοινό, τρελαίνετε τα μηχανάκια με αποτέλεσμα να ρέει σωρηδόν η διαφήμιση. Το ίδιο φιλοθεάμον κοινό, που αναδεικνύει τον Πρετεντέρη και τον Τράγκα. Και τούτο γιατί, στην πλειοψηφία, μας χαρακτηρίζει η διαστροφή να παρακολουθούμε ο,τι βρίζουμε. Έτσι έγινε σταρ και η Τατιάνα, μια μέτρια δημοσιογραφίνα. Υμείς την αναδείξατε!

Πάμε τώρα για το φινάλε: Η εφημερίδα η το περιοδικό είναι πιο ευαίσθητα προϊόντα από το…γιαούρτι! Η μεν εφημερίδα έχει ζωή μιας μέρας, το δε εβδομαδιαίο έντυπο, μόλις μιας βδομάδας. Η ιδιαιτερότητά τους είναι ότι η διάρκεια ζωής τους με το κόστος παραγωγής τους είναι αντιστρόφως ανάλογη. Με λίγα λόγια, η έκδοση μιας εφημερίδας, με τις προδιαγραφές και τις απαιτήσεις σύγχρονου αναγνώστη, απαιτεί φράγκα. Και τα φράγκα τάχουνε λίγοι, κι” αυτοί δεν είναι δημοσιογράφοι. Αν όμως, λέω ΑΝ, υποθέσουμε ότι κάποιοι από μας κυκλοφορούμε ένα κακοτυπωμένο δισέλιδο, γιατί δεν έχουμε φράγκα για πολυτελές έντυπο, που θα απηχεί αποκλειστικά και μόνο τις απόψεις μας, ΚΑΝΕΝΑΣ ΣΑΣ δεν θα δώσει ούτε ένα πεντάλεπτο για να το αγοράσει.

Αν όμως, ΑΝ λέω πάλι, ομονοήσετε χίλια άτομα σε μια πολιτική άποψη, ότι δηλαδή μπορεί να βγει μια εφημερίδα, που θα φιλοξενεί όλες τις απόψεις, ιδού πεδίο δόξης λαμπρόν για να δοκιμάσουμε. Κάνουμε έναν συνεταιρισμό, βάζει ο καθένας από Τρακόσια ευρώ και βγάζουμε ένα εβδομαδιαίο έντυπο. Πολύ φοβάμαι όμως ότι το έντυπο αυτό, αν απηχεί έναν πλουραλισμό απόψεων, δεν θάχει τύχη καλή για έναν και απλούστατο λόγο πού, πριν από χρόνια, επικαλέσθηκε η Βλάχου: «Αντικειμενική εφημερίδα δεν υπάρχει γιατί, απλούστατα, δεν υπάρχει αντικειμενικός αναγνώστης»…

Κατόπιν τούτου, συμφιλιωθείτε με την πραγματικότητα που λέει ότι ο δημοσιογράφος δεν είναι παρά ένας επαγγελματίας και είναι ευτυχής αν διαθέτει την γραφίδα του σε έντυπο που απηχεί τις απόψεις του. Και μέχρι εσείς οι αναγνώστες και τηλεθεατές καταφέρετε να συμβάλλετε σε κάποιες κατακτήσεις μας, θα εξακολουθείτε δυστυχώς να φτιάχνετε είδωλα όπως την Τατιάνα, το Θέμο, τον Τράγκα και τοις συν αυτοίς. Και τότε μην μέμφεστε την πλειοψηφία των σκληρά εργαζομένων δημοσιογράφων ( κι όσων δεν έστερξαν σ” αφεντικά και πού, δυστυχώς, τους αγνοείτε), αλλά τούς εαυτούς σας. Γιατί εσείς συμβάλλετε στην ανάδειξη και συντήρηση τέτοιων προτύπων.

 ΥΓ. Διερωτήθηκε αλήθεια κανείς, απ´ όσους διαβάζουν αυτόν εδώ τον ιστότοπο, αν έχει πληρωθεί έστω και ΕΝΑΣ απ´ όσους γράφουμε; Διερωτήθηκε κανείς, αν όσοι γράφουν έχουν φαμίλιες να θρέψουν; Συγκινήθηκε, μήπως, κανείς να δώσει έστω καμιά διαφήμιση; Λέω..

Λεπτομέρειες

Γράφτηκε από τον/την Ρεπόρτερ

Κατηγορία: Επικαιρότητα

Δημοσιεύθηκε : 05 Δεκεμβρίου 2014

Ο Σοφιανός Χρυσοστομίδης, ένας μορφωμένος δημοσιογράφος δημοκρατικών πεποιθήσεων με εξαίρετο ήθος που έχαιρε μεγάλης εκτίμησης μεταξύ των συναδέλφων του, άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 92 ετών.

Ο εκλιπών είχε γεννηθεί στο Κάιρο όπου άρχισε τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία, στη συνέχεια μετακόμισε οικογενειακώς στην Κύπρο (εργάστηκε στην "Χαραυγή") και το 1964 ήρθε στην Ελλάδα όπου συνεργάστηκε αρχικά με την εφημερίδα "Δημοκρατική Αλλαγή".

Η δημοσιογραφική του θητεία ταυτίστηκε στη συνέχεια με την εφημερίδα "Αυγή" της οποίας διετέλεσε διευθυντής, αλλά και με το περιοδικό "Αντί" του οποίου υπήρξε σταθερός συνεργάτης.

Είχε τιμηθεί με βραβεία και εκτός του συγγραφικού του έργου, συνεργάστηκε με το Τμήμα ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών όπου δίδαξε θεωρία και πρακτική της επικοινωνίας.    

Η κηδεία του θα γίνει το Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου, στις 11 π.μ., από το Α” Νεκροταφείο Αθηνών.

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΕΣΗΕΑ

 Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ ανακοινώνει με θλίψη την απώλεια ενός ακόμη εκλεκτού δημοσιογράφου, του Σοφιανού Χρυσοστομίδη, ο οποίος «έφυγε» σήμερα από τη ζωή, πλήρης ημερών, σε ηλικία 92 ετών.
Ο Σοφιανός Χρυσοστομίδης γεννήθηκε στο Κάιρο της Αιγύπτου το 1922 και αποφοίτησε από την Αμπέτειο Σχολή Καϊρου. Μιλούσε Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά και Αραβικά.

Αρχικά εργάστηκε για επτά χρόνια ως τραπεζικός υπάλληλος στην Bank de Commerce του Ν. Τεπεγγιώζη. Το 1952 άρχισε τη δημοσιογραφική σταδιοδρομία του στην εφημερίδα « Η Φωνή» του Καΐρου και στη συνέχεια, από το 1953 έως το 1961 εργάστηκε ως αρχισυντάκτης στην εφημερίδα «Ο Πάροικος» του Καΐρου. Το 1961 εγκατέλειψε μαζί με την οικογένειά του την Αίγυπτο και εγκαταστάθηκε στην Κύπρο, όπου εργάστηκε ως πολιτικός συντάκτης στην εφημερίδα του ΑΚΕΛ «Χαραυγή» έως το 1964.
Το 1964 μεταβαίνει για πρώτη φορά στην Ελλάδα και εργάζεται ως πολιτικός συντάκτης στην εφημερίδα «Δημοκρατική Αλλαγή». Το 1967 η χούντα των συνταγματαρχών τον συλλαμβάνει και τον εκτοπίζει στη Γυάρο και στη Λέρο. Αποφυλακίζεται το 1970 και λίγους μήνες μετά απελαύνεται στην Κύπρο.
Επέστρεψε στην Ελλάδα το 1974 και άρχισε τη συνεργασία του με την «Αυγή», εφημερίδα με την οποία δέθηκε πολύ και δεν εγκατέλειψε ποτέ, παρά τις προτάσεις που δέχθηκε, καθώς, όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο ίδιος: «Νόμιζα ότι αν πήγαινα αλλού θα ασκούσαν μια πίεση πάνω μου, και δεν την ήθελα». Στην «Αυγή» εργάστηκε από το 1974 έως το 1989 ως πολιτικός συντάκτης και από το 1989 έως το 1992 ως διευθυντής.
Παράλληλα, υπήρξε πολιτικός σχολιαστής στην εφημερίδα «Μακεδονία», στα περιοδικά «Αντί» (με το ψευδώνυμο «Αντήνωρ») και «Ταχυδρόμος», στον ραδιοφωνικό σταθμό «Αθήνα 9,84», και δεν έπαψε ποτέ να δημοσιεύει άρθρα και πολιτικές αναλύσεις.

Συνεργάστηκε επί 4ετία με το Τμήμα ΜΜΕ του Πανεπιστημίου Αθηνών, διδάσκοντας θεωρία και πρακτική της επικοινωνίας. Τιμήθηκε με το βραβείο Δημοσιογραφίας του Ιδρύματος Μπότση, το 1985, με το Α’ Βραβείο Ειρήνης και Φιλίας «Αμπντι Ιπεκτσί», το 1989, με τιμητική διάκριση από το Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Συνέγραψε τα βιβλία «Ελεύθερα και Απροκάλυπτα», 1989, «Τα πριν και τα μετά» 1997, «Ταξιδιωτικά – ούτως ειπείν», 2004.
Ο Σοφιανός Χρυσοστομίδης υπήρξε μία λαμπρή προσωπικότητα και μία εμβληματική μορφή για τη δημοσιογραφία και το αριστερό κίνημα, ένας διανοούμενος, ο οποίος απολάμβανε την εκτίμηση των συναδέλφων του και του συνόλου του πολιτικού κόσμου. Υπήρξε κοσμοπολίτης, πολύγλωσσος, ευρυμαθής και βαθύς γνώστης των πολιτικών και εθνικών θεμάτων.
Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ συλλυπείται την οικογένειά του, τους δυο του γιους και ιδιαιτέρως τον Ανταίο, που ακολούθησε το επάγγελμα του πατέρα του. Αποχαιρετά τον άξιο συνάδελφο, η απώλεια του οποίου αφήνει φτωχότερη την ελληνική δημοσιογραφία.
Η κηδεία του Σοφιανού Χρυσοστομίδη θα γίνει το Σάββατο, 6 Δεκεμβρίου, στις 11 π.μ., από το Α” Νεκροταφείο Αθηνών.

ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ

 Σ.Σ. Ορισμένα στοιχεία για την έκδοση της ανακοίνωσης αντλήθηκαν από την τελευταία συνέντευξη που έδωσε ο εκλιπών το 2012 στη συνάδελφο Όλγα Σελλά, την οποία ευχαριστούμε.

Λεπτομέρειες

Γράφτηκε από τον/την Ρεπόρτερ

Κατηγορία: Επικαιρότητα

Δημοσιεύθηκε : 06 Δεκεμβρίου 2014

Νεκρός βρέθηκε στο διαμέρισμά του στην Κυψέλη ο συγγραφέας Μένης Κουμανταρέας με σημάδια από τραύμα στο πρόσωπο χωρίς να έχει διευκρινιστεί ακόμη η αιτία του θανάτου του.

Το διαμέρισμα έχει μερικώς αναστατωθεί αλλά η αστυνομία δεν έχει καταλήξει αν κάποιος αφαίρεσε χρήματα ή άλλα αντικείμενα αξίας ή αν η αναστάτωση αποτελεί προσπάθεια αποπροσανατολισμού από τα πραγματικά αίτια.

Ο Μένης Κουμανταρέας ο πολυγραφότατος πεζογράφος, δοκιμιογράφος και μεταφραστής. γεννήθηκε το 1931 και μεγάλωσε στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το Πρότυπο Λύκειο Αθηνών Κάρολος Μπερζάν και φοίτησε στη Νομική και Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάστηκε κατά καιρούς σε ναυτιλιακές και ασφαλιστικές εταιρείες, ενώ από το 1982 ζει αποκλειστικά από τη συγγραφική του δραστηριότητα.

Είναι βιωματικός συγγραφέας και η γραφή του είναι αφτιασίδωτη και κινείται μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας.

Τιμήθηκε με το κρατικό βραβείο διηγήματος για το «Αρμένισμα», το 1967 και με το κρατικό βραβείο μυθιστορήματος για τη «Βιοτεχνία υαλικών», το 1975.

Ήταν ιδρυτικό μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και από το 1982 ως το 1986 ήταν μέλος του Δ.Σ. της Εθνικής Λυρικής Σκηνής.

Συνέντευξή του για τα Δεκεμβριανά του 1944 δημοσιεύεται στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού Ιστορία-Εικονογραφημένη.

Έργα του:

• Τα μηχανάκια (1962) εκδ, ΚΕΔΡΟΣ
• ΦΕΞΗΣ (1970) εκδ, ΚΕΔΡΟΣ
• Το αρμένισμα (1967) εκδ, ΕΣΤΙΑ
• Τα καημένα (1972) εκδ, ΚΕΔΡΟΣ
• Βιοτεχνία υαλικών (1975) εκδ, ΚΕΔΡΟΣ
• Η κυρία Κούλα (1978) εκδ, ΚΕΔΡΟΣ
• Το κουρείο (1979) εκδ, ΚΕΔΡΟΣ
• Σεραφείμ και Χερουβείμ (1981) εκδ, ΚΕΔΡΟΣ
• Ο ωραίος λοχαγός (1982) εκδ, ΚΕΔΡΟΣ
• Η φανέλα με το εννιά (1986) εκδ, ΚΕΔΡΟΣ, (μεταφέρθηκε και στον κινηματογράφο).
• Πλανόδιος σαλπιγκτής (1989) εκδ ΚΕΔΡΟΣ
• Η συμμορία της άρπας (1993) εκδ,ΚΕΔΡΟΣ
• Η μυρωδιά τους με κάνει να κλαίω (1996)
• Η μέρα για τα γραπτά κι η νύχτα για το σώμα (1999)
• Δυο φορές Έλληνας (2001)
• Νώε (2003)
• Η γυναίκα που πετάει (2006)
• Θυμάμαι τη Μαρία (2007)
• Το show είναι των Ελλήνων (2008)
• Σ΄ένα στρατόπεδο άκρη στην ερημιά (2009)
• Ξεχασμένη Φρουρά (2010)
• Οι αλεπούδες του Γκόσπορτ (2011)
• Θάνατος στο Βαλπαραΐζο (2013)
• Ο θησαυρός του χρόνου (2014, Εκδόσεις Πατάκη)