- Λεπτομέρειες
- Γράφτηκε από τον/την Ρεπόρτερ
- Κατηγορία: Επικαιρότητα
ΕΥΤΥΧΩΣ ο ΕΔΟΕΑΠ "σώθηκε" ή μήπως... όχι;
Έχουν περάσει πάνω από τέσσερις μήνες από την «πανηγυρική» αλλαγή του καταστατικού του Ενιαίου Δημοσιογραφικού Οργανισμού Επικουρικής Ασφάλισης και Περίθαλψης (ΕΔΟΕΑΠ) και από την υπερψήφιση στη Βουλή της τροπολογίας του υπουργείου Εργασίας, αλλά στον Οργανισμό ουσιαστικά είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα.
Το περίφημο «σώσαμε τον ΕΔΟΕΑΠ» έχει ξεχαστεί από τους εμπνευστές του, οι γκρίνιες και οι κόντρες για την μη υλοποίηση σχεδόν καμιάς από τις… σωτήριες αλλαγές πληθαίνουν, ενώ άκαρπη ήταν η χτεσινή συνάντηση των σωματείων των ΜΜΕ με τον υφυπουργό Κοινωνικής Ασφάλισης, Τάσο Πετρόπουλο. Αξίζει να σημειωθεί ότι από το χτεσινό ραντεβού απουσίαζε(!) η διοίκηση του ΕΔΟΕΑΠ, η οποία θα συναντηθεί με τα σωματεία του Τύπου την ερχόμενη Δευτέρα και θα ακολουθήσει νέο ραντεβού των σωματείων με τον κ. Πετρόπουλο την Τετάρτη 21 Μαρτίου.
Κατά γενική ομολογία, η μόνη αλλαγή που έχει σημειωθεί στον ΕΔΟΕΑΠ εδώ και ένα τετράμηνο είναι ο διορισμός των δύο νέων μελών στο Δ.Σ. του Οργανισμού με απόφαση του κ. Πετρόπουλου, όπως ορίζει ο σχετικό νόμος. Κατά τα λοιπά δεν έχει αλλάξει τίποτα. Ο ψηφισμένος νόμος παραμένει ουσιαστικά κενό γράμμα, γεγονός που δεν προοιωνίζεται θετικές εξελίξεις.
Τρία είναι τα μεγάλα «αγκάθια» για την μετεξέλιξη του ΕΔΟΕΑΠ. Το πρώτο αφορά την μη έγκριση ακόμα του Κανονισμού Είσπραξης των νέων εισφορών και του 2% επί του τζίρου των επιχειρήσεων ΜΜΕ. Σύμφωνα με πληροφορίες, αν και ο Κανονισμός Είσπραξης έχει ετοιμαστεί από το ΕΔΟΕΑΠ από τις 15 Ιανουαρίου, ωστόσο, έχει «σκαλώσει» στο υπουργείο Εργασίας. Μια από τις αιτίες, ίσως η βασικότερη, είναι το γεγονός ότι με τη συμφωνία για την τρίτη αξιολόγηση η κυβέρνηση αποδέχτηκε να περιμένει γνωμοδότηση της Ευρωπαϊκής Στατιστικής Υπηρεσίας (Eurostat), για το αν ο ΕΔΟΕΑΠ είναι «ιδιωτική οντότητα», δηλαδή ΝΠΙΔ ή όχι, γνωμοδότηση που θα οδηγήσει στην ένταξή του ή όχι στο δημόσιο ασφαλιστικό σύστημα της χώρας. Όπως σημειώνουν οι γνωρίζοντες, εν αναμονή της γνωμοδότησης δεν γίνεται να υλοποιηθούν οι αλλαγές, αφού μια ενδεχομένως αρνητική γνωμοδότηση θα τίναζε στον αέρα όλο το σύστημα.
Η μη ύπαρξη Κανονισμού Είσπραξης, έχει ως αποτέλεσμα ακόμα και οι περίπου 20 εκδότες που κατέβαλλαν τις νέες – αυξημένες εισφορές να το κάνουν με «επιφύλαξη», ενώ ακόμα και η ΕΡΤ, η οποία κατάβαλλε κανονικά τις εισφορές και το 2% επί του τζίρου με έγγραφό της στις αρχές Μάρτη να ενημερώνει τη διοίκηση του ΕΔΟΕΑΠ ότι χωρίς Κανονισμό Είσπραξης δεν μπορεί να συνεχίσει την καταβολή.
Από την άλλη, και η Ένωση Ιδιωτικών Τηλεοπτικών Σταθμών Εθνικής Εμβέλειας (ΕΙΤΗΣΕΕ) έχει ενημερώσει ότι από τη στιγμή που δεν έχουν ασφαλιστεί όλοι οι εργαζόμενοι στα κανάλια, όπως προβλέπει ο νόμος, στον ΕΔΟΕΑΠ, δεν θα καταβάλουν τα μέλη της το 2% επί του τζίρου.
Το αποτέλεσμα, λοιπόν, είναι ότι ο ΕΔΟΕΑΠ σήμερα εισπράττει τις εισφορές για τα ήδη ασφαλισμένα μέλη του, αλλά δεν εισπράττει το 2% επί του τζίρου των επιχειρήσεων ΜΜΕ.
Το δεύτερο μεγάλο «αγκάθι» για την επόμενη μέρα του ΕΔΟΕΑΠ, το οποίο… δένει με το πρώτο, είναι η τεχνική αδυναμία να «κουμπώσει» το πληροφοριακό σύστημά του με το αντίστοιχο σύστημα του ΕΦΚΑ, κάτι που με δεδομένα τα πολλά προβλήματα οργάνωσης που αντιμετωπίζει ο ΕΦΚΑ δεν φαίνεται να μπορεί να ξεπεραστεί άμεσα.
Το τρίτο «αγκάθι», απότοκο των δύο άλλων, το οποίο τροφοδοτεί γκρίνιες, πόλεμο και προφάσεις, είναι το γεγονός ότι μ’ αυτά και μ’ αυτά ο ΕΔΟΕΑΠ ακόμα δεν «άνοιξε» για τους χιλιάδες εργαζόμενους στον Τύπο, οι οποίοι βρίσκονται ακόμα στο περίμενε.
Στο πλαίσιο που διαμορφώνεται, τα ερωτήματα και οι προβληματισμοί για το εάν, τελικά, ο ΕΔΟΕΑΠ «σώθηκε» αυξάνονται. Τα έσοδά του παραμένουν λίγα, νέες εισφορές (αφού δεν υπάρχουν νέα μέλη) δεν μπαίνουν στο ταμείο, το 2% επί του τζίρου δεν εισπράττεται, ενώ και το αγγελιόσημο που εκκρεμεί προς απόδοση από τον ΕΦΚΑ, υπολογίζεται περίπου στα 100 εκατ., δεν δίνεται. Μάλιστα, με την κατάργηση του μηχανισμού είσπραξης του αγγελιόσημου, εύλογα πληθαίνουν οι ανησυχίες ότι το ποσό που εκκρεμεί προς απόδοση απλά θα τροφοδοτήσει τα πλεονάσματα του ΕΦΚΑ. Έτσι τα αποθέματα του ΕΔΟΕΑΠ σήμερα φτάνουν περίπου στα 100 εκατ. ευρώ, με τις υποχρεώσεις του να είναι πολλαπλάσιες.
Πλέον τα περιθώρια λιγοστεύουν για όλες τις πλευρές, εξού οι γκρίνιες και οι «τρικλοποδιές» εκατέρωθεν. Επιπλέον, πρέπει να σημειωθεί ότι με βάση το νόμο για τη «σωτηρία» του ΕΔΟΕΑΠ, έξι μήνες μετά τη δημοσίευσή του στο ΦΕΚ (δημοσιεύτηκε στις 16 Νοεμβρίου) θα πρέπει στον Οργανισμό να γίνουν εκλογές. Αυτό σημαίνει ότι υποχρεωτικά μέχρι τις 16 Μαΐου πρέπει να γίνουν εκλογές, οι οποίες, σύμφωνα με πληροφορίες, αναζητείται νομική φόρμουλα για να αναβληθούν, αφού ουδείς θέλει να πάει στις κάλπες χωρίς να έχει αλλάξει το παραμικρό στον ΕΔΟΕΑΠ.
Είναι προφανές, λοιπόν, ότι οι σχεδιασμοί και οι τακτικές των παρατάξεων πληθαίνουν, ενώ επιπλέον «πονοκέφαλο» στα επιτελεία προκαλεί η διαλυτική κατάσταση που προκάλεσε στην παράταξη της Μαρίας Αντωνιάδου το φιάσκο με τις εκλογές στην ΠΟΕΣΥ.
- Λεπτομέρειες
- Γράφτηκε από τον/την Ρεπόρτερ
- Κατηγορία: Επικαιρότητα
Ο πρόεδρος του Συμβουλίου της Επικρατείας, Νίκος Σακελλαρίου, "πάγωσε" με προσωρινή διαταγή του την απόφαση του ΕΣΡ για οριστικό κλείσιμο του τηλεοπτικού σταθμού MEGA, μέχρι να συζητηθεί η αίτηση αναστολής που είχαν καταθέσει οι διοικούντες την εταιρεία Τηλέτυπος.
Έτσι το πρώτο ιδιωτικό κανάλι θα συνεχίσει να εκπέμπει τουλάχιστον μέχρι την 4η Μαϊου του 2018 οπότε θα κριθεί ουσιαστικά η απόφαση του ΕΣΡ, σύμφωνα με την οποία με ψήφους 6-3 το MEGA δεν είχε δικαίωμα εκπομπής.
Το ΕΣΡ είχε αποφασίσει ότι ο τηλεοπτικός σταθμός Mega εμπίπτει στη ρύθμιση του άρθρο 28, παρ. 10 του νόμου 4496/2014, δεδομένου ότι, αν και ενημερωτικός γενικού περιεχομένου, δεν είχε πάρει μέρος στον διαγωνισμό για τις επτά άδειες ούτε είχε ζητήσει αλλαγή φυσιογνωμίας ώστε να θεωρηθεί θεματικό.
- Λεπτομέρειες
- Γράφτηκε από τον/την Ρεπόρτερ
- Κατηγορία: Επικαιρότητα
Έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 93 ετών ο Χρήστος Πασαλάρης, ένας αυθεντικός δημοσιογράφος που αφιέρωσε τη ζωή του στη δημοσιογραφία η οποία ήταν το μεγάλο πάθος του.
Ήταν ένα από εκείνα τα σπάνια είδη επαγγελματία της ενημέρωσης που στη σημερινή εποχή με τις συνθήκες που επικρατούν δεν μπορούν να ευδοκιμήσουν, ενώ υπήρξε και διαχρονικός δάσκαλος της δημοσιογραφίας.
Είναι χαρακτηριστικό ότι στις τελευταίες εκλογές της ΕΣΗΕΑ, τον Ιούνιο του 2016, σε ηλικία 91 ετών, ήρθε για να ψηφίσει, έστω και υποβασταζόμενος από μια βουλευτή δημοσιογράφο.
Πρέπει να ήταν ο γηραιότερος ψηφοφόρος, γιατί δεν ήθελε να λείψει, γιατί αισθανόταν πάντα δημοσιογράφος και έπρεπε να επιτελέσει το καθήκον του.
Ο κόσμος της ενημέρωσης, ανεξάρτητα από ιδεολογικές επιλογές ή κομματική ένταξη, τον αποχαιρετάει με σεβασμό για την προσήλωσή του στο λειτούργημα του δημοσιογράφου
Ακολουθεί η ανακοίνωση του ΔΣ της ΕΣΗΕΑ:
Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ ανακοινώνει με μεγάλη θλίψη την απώλεια του κορυφαίου δημοσιογράφου και εκλεκτού της μέλους Χρήστου Πασαλάρη, ο οποίος πέθανε σήμερα το πρωί, πλήρης ημερών, σε ηλικία 93 ετών.
Η δημοσιογραφική οικογένεια είναι φτωχότερη και θρηνεί την απώλειά του, καθώς επί 75 χρόνια, μέσα από την ανεξάρτητη πέννα του και την συγγραφική του οξυδέρκεια, αποτυπώνεται η ιστορία ολόκληρου του τόπου στο τεράστιο δημοσιογραφικό του έργο.
Τα βιογραφικά του στοιχεία πλούσια και εξόχως ενδιαφέροντα, όπως όλη η μακρά πορεία του και η στάση ζωής του:
Ο Χρήστος Πασαλάρης γεννήθηκε το 1925 στην Αθήνα και σπούδασε Ιατρική και Πολιτικές Επιστήμες στην Αθήνα και Δημοσιογραφία στις ΗΠΑ.
Ο πατέρας του έδρασε στο γαλλικό σοσιαλιστικό κίνημα και η μητέρα του, γεννημένη στο Μοναστήρι, ήταν κόρη του Μακεδονομάχου Ναούμ Κωνσταντινίδη, οπλαρχηγού του Παύλου Μελά. Σύζυγός του υπήρξε η σπουδαία ζωγράφος Λούη Σηλυβρίδου-Πασαλάρη.
Στην Κατοχή (1941-1944), ο Χρήστος Πασαλάρης, με το ψευδώνυμο «Αλέξης», έδρασε στον παράνομο Τύπο της Αντίστασης. Συνελήφθη από τους Γερμανούς και φυλακίστηκε στο Γουδί και στο Χαϊδάρι.
Ξεκίνησε την επαγγελματική καριέρα το 1946 στον «Ριζοσπάστη», ως αθλητικός συντάκτης και ως αρχισυντάκτης. Το 1946 μεταφέρθηκε εξόριστος στη Μακρόνησο ως τα τέλη του 1950, μαζί με τους Μίκη Θεοδωράκη, Θανάση Κανελλόπουλο, Κώστα Δεσποτόπουλο, Γρηγόρη Μπιθικώτση, Γιάννη Βούλτεψη και άλλους.
Μετά την απόλυσή του, το 1951 εργάστηκε ως αρχισυντάκτης στις εφημερίδες «Ταχυδρόμος», «Έθνος», «Φιλελεύθερος», «Αθηναϊκή» και «Εμπρός». Συνεργάτες του υπήρξαν τότε οι Αλέκος Φιλιππόπουλος, Γιάννης Καψής, Τάκης Λαμπρίας, Δημήτρης Μαρούδας, Νίκος Φώσκολος, Κώστας Πρετεντέρης, Αλέκος Σακελλάριος, Κωστής Χαιρόπουλος, Νταίζη Μαυράκη και άλλοι. Στενός του φίλος μέχρι την τελευταία ώρα ο Μανώλης Γλέζος. Από το 1953, εργάστηκε επί 17 χρόνια στο συγκρότημα Λαμπράκη ως Αρχισυντάκτης και Διευθυντής Σύνταξης στην εφημερίδα «Τα Νέα». Αποχώρησε το 1970 λόγω πολιτικής διαφωνίας με την ιδιοκτησία, όπως για τον ίδιο λόγο είχε αποχωρήσει και από το «Εμπρός».
Από το 1970 ως το 1974 ήταν διευθυντής στο περιοδικό «Επίκαιρα» του Γιάννη Πουρνάρα με ξεχωριστούς συνεργάτες τον Φρέντυ Γερμανό, τον ΚΥΡ (Γιάννη Κυριακόπουλο), τον Νίκο Μαστοράκη, τον Γιώργο Λιάνη, τον Γιώργο Μπέρτσο, οδηγώντας το περιοδικό σε μεγάλες κυκλοφορίες. Αποχώρησε και πάλι, όμως, λόγω πολιτικής διαφωνίας με την ιδιοκτησία. Λίγο πριν από την πτώση της χούντας εκλήθη να διευθύνει την τιμωρημένη «Βραδυνή», η οποία τον Ιούλιο του 1974, με την επάνοδο του Κωνσταντίνου Καραμανλή ξεπέρασε τα 300.000 φύλλα. Μετά την αποχώρησή του από τη «Βραδυνή», λόγω και πάλι πολιτικής διαφωνίας με την ιδιοκτησία, εκλήθη το 1975 να διευθύνει την «Απογευματινή» του Νάσου Μπότση, που επί πολλά χρόνια διατήρησε την κορυφαία θέση στην κυκλοφορία.
Τον Απρίλιο του 1983, μετά το θάνατο του Νάσου Μπότση και λόγω πολιτικής και πάλι διαφωνίας με τον εκδότη Νίκο Μομφεράτο, δέχθηκε πρόταση του Άρη Βουδούρη για την δημιουργία του «Ελεύθερου Τύπου», με επιτελείς τον Γιάννη Βούλτεψη και τον Ανδρέα Μπόμη. Η εφημερίδα κατέρριψε αμέσως ρεκόρ κυκλοφορίας με 250.000 φύλλα. Η συνεργασία, όμως, με την ιδιοκτησία δεν μακροημέρευσε, λόγω και πάλι διαφωνίας σε θέματα πολιτικής και δεοντολογίας.
Αμέσως μετά, ο Χρήστος Πασαλάρης ως διευθυντής της «Μεσημβρινής» τετραπλασίασε την κυκλοφορία της, διατηρώντας παράλληλα το κύρος της. Από το 1990 ως τον Ιούνιο του 2009, εργάστηκε ως διευθυντής ή σύμβουλος έκδοσης και αρθρογράφος στις εφημερίδες «Απογευματινή» και «Ελεύθερος Τύπος» και από το 2014 ως κύριος αρθρογράφος και σύμβουλος έκδοσης στην εφημερίδα «Real News». Ακολούθησε η συνεργασία του με την «Ελευθερία του Τύπου».
Από το 1968 έως το 2015, εργάστηκε ως καθηγητής δημοσιογραφικών σπουδών σε σχολές δημοσιογραφίας, πλήθος δε γνωστών σήμερα δημοσιογράφων υπήρξαν μαθητές του.
Πολυβραβευμένος, παρασημοφορήθηκε τον Φεβρουάριο του 2016 με τον Χρυσό Φοίνικα. Έχει δύο φορές τιμηθεί με το Βραβείο Μπότση από το Ίδρυμα Μπότση (1986 και 1998) για την ευδόκιμη υπηρεσία του, από το «Ίδρυμα Ιπεκτσί» (1989) για το καλύτερο ρεπορτάζ. Από την Ακαδημία Αθηνών (1985) για το βιβλίο του «Μια ζωή τίτλοι». Από το Δήμο Αθηναίων με χρυσό μετάλλιο για την προσφορά του στο λειτούργημα. Από το ελληνικό κράτος με το μετάλλιο αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης, όπως επίσης και από την οργάνωση «Μπουμπουλίνα» για τον ίδιο λόγο. Από την Μαριάννα Βαρδινογιάννη για την προσφορά πινάκων της αείμνηστης συζύγου του Λούης για τα καρκινοπαθή παιδιά. Η Βουλή, επίσης, καθιέρωσε «Ετήσιο βραβείο κοινοβουλευτικού ρεπορτάζ» στο όνομα του Χρήστου Πασαλάρη.
Πολυγραφότατος, έγραψε τα βιβλία «Πώς να γίνετε δημοσιογράφος» (1970, έξι εκδόσεις, «Οι άσσοι της αστροναυτικής», (1970, δύο εκδόσεις), «Καλημέρα νέα τεχνολογία» (1983), «Η πράσινη αλεπού» (1987), «Μια ζωή τίτλοι» (1989, πέντε εκδόσεις), «Στου κουφού την πόρτα» (1992), «Οι βαρόνοι των Media» (τρεις εκδόσεις), «Όρτσα και μη φοβάσαι» (1994), «Την αλήθεια και ας πονάει» (2002, δύο εκδόσεις), «Η ιστορία του Τύπου» (2006, δύο εκδόσεις», «Κάθε παλιό να σβηστεί» (2015). Τα τελευταία χρόνια διέθετε το σύνολο των εισπράξεων των βιβλίων του υπέρ των απόρων σπουδαστών της δημοσιογραφίας.
Ο Χρήστος Πασαλάρης αφιερώθηκε στη δημοσιογραφία ψυχή τε και σώματι. Θεωρούσε ελκυστική και αξιαγάπητη, ιερή, τη μοναξιά της πέννας. Όλη του η ζωή ήταν δοσμένη σ’ αυτά που πρωταγάπησε: Βιβλία, πέννες, χαρτιά και σημειώσεις.
Απέκτησε μεγάλη πνευματική, αισθητική και ιστορική κουλτούρα, που αποτυπώθηκε στο σπουδαίο έργο του. Ήταν ο δημοσιογράφος που δεν υποτάχθηκε σε κανέναν, αντιστάθηκε σε κάθε συμβιβασμό, έμαθε από μικρός να διεκδικεί και να αγωνίζεται. Να μην οπισθοχωρεί, να μην συνθηκολογεί. Τον θάνατον δεν τον φοβόταν, τον αντιμετώπισε πολλές φορές στη ζωή του.
Όλη του τη ζωή διάβαζε και αφουγκραζόταν τον άνθρωπο. Η αδικία, η ανισότητα, η έκπτωση των αξιών, η απομόνωση του ανθρώπου, τον έθλιβαν βαθύτατα. Ήταν ακάματος και ιδιαίτερα αισιόδοξος έως το τέλος της ζωής του. Για την Ελλάδα, την οποία αγάπησε πολύ και θεωρούσε μαγική χώρα, οραματιζόταν ότι το 2021, διακόσια χρόνια από την Ανεξαρτησία της, θα είναι το διαμάντι της Ευρώπης.
Το Διοικητικό Συμβούλιο της ΕΣΗΕΑ και όλος ο δημοσιογραφικός κόσμος συλλυπείται τους οικείους του και αποχαιρετά με τιμή, σεβασμό και αναγνώριση της ανεκτίμητης προσφοράς του, τον σπουδαίο δάσκαλο.
Η κηδεία του Χρήστου Πασαλάρη θα γίνει την Τετάρτη, 14 Μαρτίου, στις 2 μ.μ. στην Παναγίτσα Παλαιού Φαλήρου.
ΤΟ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ
.
- Λεπτομέρειες
- Γράφτηκε από τον/την Σχολιαστής
- Κατηγορία: Επικαιρότητα
Η ΕΣΗΕΑ, μετά το σοκ από την έναρξη της μνημονιακής κρίσης, δεν κατάφερε ποτέ μέχρι σήμερα να βρει έναν αποτελεσματικό τρόπο για να απαντήσει στα αλλεπάλληλα πλήγματα που έχει υποστεί ο κόσμος της ενημέρωσης.
Έβλεπε μπροστά της τα τρένα της συμφοράς να περνούν χωρίς εναλλακτική πρόταση για το πάγωμα-κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων (η τελευταία υπεγράφη επί διοίκησης Σόμπολου το 2009), χωρίς σοβαρή αντίσταση στο κλάδεμα των μισθών.
Χωρίς καμία ουσιαστική διευθέτηση στο ζήτημα των freelance δημοσιογράφων («μπλοκάκηδων»), τους οποίους έχει εγκαταλείψει ως πρόβατα επί σφαγή στην εκμετάλλευση των μιντιαρχών επιτρέποντας να τους χρησιμοποιούν και ως απειλή προς συνετισμό των ενταγμένων στα μισθολόγια εργαζομένων.
Και βέβαια χωρίς καμία προσπάθεια για κατοχύρωση του ίδιου του δημοσιογραφικού επαγγέλματος το οποίο είναι χρόνια αφημένο στο έλεος της αγοράς και των εκάστοτε κυβερνήσεων.
Δεν είναι τυχαίο ότι πρώτα πρέπει να σε εγκρίνει η αγορά στον ιδιωτικό τομέα ή κάποια κυβέρνηση για τα δημόσια μέσα ενημέρωσης και ύστερα να δώσεις εξετάσεις για να γίνεις μέλος της ΕΣΗΕΑ!
Καμία, επίσης, ουσιαστική προσαρμογή στα νέα δεδομένα μετά το 1975 και την τελευταία αναθεώρηση του καταστατικού δεν προέκυψε για το μεγαλύτερο επαγγελματικό σωματείο των δημοσιογράφων.
Μόνο τζούφια πυροτεχνήματα αμολάει η διοίκηση της ΕΣΗΕΑ, όπως τώρα μετά τον αργό αλλά φρικτό και προαναγγελθέντα θάνατο του τηλεοπτικού σταθμού MEGA, που προκήρυξε 4ωρη στάση εργασίας στην ΕΡΤ και στα ιδιωτικά κανάλια!
Τζούφια πυροτεχνήματα για την τιμή των ανύπαρκτων όπλων!
Η ΕΣΗΕΑ η οποία είχε κάποτε πρόεδρο τον Γιώργο Καράντζα που έπαιξε τη ζωή του κορώνα-γράμματα, όταν μέσα στην Κατοχή, τον Μάρτιο του 1943 έκανε απεργία για να μην επιστρατεύσουν οι Ναζί για τα εργοστάσιά τους στη Γερμανία Έλληνες εργάτες, σήμερα τρέχει σαν άλογο πίσω από το κάρο των μιντιαρχών παρακαλώντας και εκλιπαρώντας τους να ελεήσουν τους εργαζόμενους δημοσιογράφους που δούλευαν απλήρωτοι επί μήνες στα κανάλια τους!
Βέβαια, δεν έχουν όλοι την ίδια ευθύνη για το κατάντημα του δημοσιογραφικού λειτουργήματος, ούτε όλοι στην ΕΣΗΕΑ εξυπηρετούν αλλότριες σκοπιμότητες και ιδιοτελείς επιδιώξεις.
‘Όμως η γραμμή που υπερισχύει είναι αυτή που δεν φέρνει αποτέλεσμα και δεν υπερασπίζεται όπως χρειάζεται τα συμφέροντα του κλάδου.
Η ΕΣΗΕΑ δυστυχώς παραμένει ένα σωματείο που λειτουργεί ως λέσχη που ενδιαφέρεται για τα συμφέροντα των μελών της και όχι για την κατοχύρωση και την προστασία του δημοσιογραφικού επαγγέλματος, όπως θα έπρεπε να κάνει.
Οι εκλεγμένες διοικήσεις προέρχονται από διαδικασίες εκλογικής παρωδίας στα όρια του διαβλητού με παραβιάσεις του καταστατικού και ψηφοφόρους της τελευταίας στιγμής ανεμομαζώματα-ανεμοσκορπίσματα που εξαφανίζονται μετά την απομάκρυνση από την κάλπη.
Αυτοί οι ψηφοφόροι καθορίζουν κάθε φορά το εκλογικό αποτέλεσμα αδιάφοροι για το μέλλον του επαγγέλματος με μόνο κριτήριο την ιδιοτέλεια, τις ρουσφετολογικές υποσχέσεις και τη στοργή της εκάστοτε παράταξης με προοπτική εξουσίας.
Συνήθως η παράταξη με προοπτική εξουσίας είναι η περισσότερο εξαρτημένη από τους μιντιάρχες και τα φιλικά τους πολιτικά κόμματα.
Αυτοί ελέγχουν το παιχνίδι και μπορούν να προσλαμβάνουν και να βολεύουν όποιον είναι πρόθυμος να "παίξει" μαζί τους ή τουλάχιστον να σιωπήσει απέναντι στις αυθαιρεσίες τους.
Έτσι, βέβαια, η ΕΣΗΕΑ, το δημοσιογραφικό σωματείο που μετράει 104 χρόνια ζωής, δεν υπάρχει περίπτωση να ανταποκριθεί στον ιστορικό της ρόλο.
Θα συνεχίσει να βάζει πρώτα το κάρο των μιντιαρχών και να ακολουθεί από πίσω ανήμπορη και καταϊδρωμένη.
Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΗΣ 4ΩΡΗΣ ΣΤΑΣΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ
Α Ν Α Κ Ο Ι Ν Ω Σ Η
Τα Διοικητικά Συμβούλια της ΕΣΗΕΑ, της ΕΣΗΕΜΘ, της ΕΣΠΗΤ, της ΕΠΗΕΑ και της ΕΤΙΤΑ αποφάσισαν την κήρυξη 4ωρης στάσης εργασίας από τις 12.00 έως τις 16.00 της Τετάρτης, 14 Μαρτίου 2018 για όλους τους δημοσιογράφους, διοικητικούς υπαλλήλους και τεχνικούς τηλεόρασης που εργάζονται στην ΕΡΤ (και στην ΕΡΤ-3) και στους ιδιωτικούς τηλεοπτικούς σταθμούς πανελλήνιας εμβέλειας (Alpha, Antenna, Μακεδονία, ΣΚΑΙ, STAR, EPSILON TV και ΑΡΤ), σε ένδειξη συμπαράστασης στους εργαζόμενους στον τηλεοπτικό σταθμό “MEGA” μετά την απόφαση του ΕΣΡ να ρίξει «μαύρο» στο κανάλι.
Οι Ενώσεις των εργαζομένων δηλώνουν πως θα στηρίξουν κάθε προσπάθεια, που έστω και την ύστατη στιγμή, θα δίνει προοπτική σωτηρίας στο κανάλι.
Από τη στάση εργασίας εξαιρούνται οι συνάδελφοι που θα καλύψουν την κηδεία του Χρήστου Πασαλάρη.
ΤΑ ΔΙΟΙΚΗΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ
Σελίδα 76 από 292