A+ A A-

Η αξία της ήττας

Όταν γίνεις καθεστώς, όταν δηλαδή αποκτήσεις μεγάλη διαφορά ισχύος από τους αντιπάλους σου, το πιο εύκολο πράγμα και πολύ συχνά το πιθανότερο είναι να εκδηλώσεις αλαζονεία.
Στην πολιτική η "καθεστωτική αλαζονεία" εκδηλώνεται στα κόμματα που κυβερνάνε για μεγάλο διάστημα χωρίς ικανό αντίπαλο δέος.
Στον αθλητισμό δεν ταιριάζει η αλαζονεία, γιατί ο αγώνας - αντίθετα με ότι συμβαίνει στην πολιτική πρέπει να βασίζεται στην αρχή του "εύ αγωνίζεσθαι".
Παρόλα αυτά, κάποιοι αθλητές μη μπορώντας να αντισταθούν στον πειρασμό της πολιτικής "βγάζουν γλώσσα" και συμπεριφέρονται υπεροπτικά εκφράζοντας και πολιτισμικά στοιχεία του λαού από τον οποίο προέρχονται (π.χ. αμερικανική υπεροψία, αγγλικός σνομπισμός).
Όμως η υπεροψία και ο σνομπισμός δεν ταιριάζουν στους αθλητές γιατί στον τίμιο αγώνα υπάρχει πάντα και η πιθανότητα της ήττας. Όσο μεγάλος αθλητής και αν είναι κάποιος είναι βέβαιο ότι θα χάσει μερικούς αγώνες, γιατί χωρίς τη γεύση της ήττας χάνεται και η πραγματική διάσταση της νίκης.
Η ήττα λοιπόν έχει αξία και μάλιστα πολύ μεγάλη όταν έρχεται μετά από μεγάλα σερί νικών, όπως συνέβη στην
περίπτωση της εκπληκτικής αμερικανίδας σπρίντερ Μάριον Τζόουνς που έχασε ύστερα από τέσσερα χρόνια.
Για τη Μάριον, η ήττα από την ουκρανή Ζάνα Πιντούσεβιτς στο δρόμο των 100 μέτρων στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου στο Έντμοντον, είναι μία ευκαιρία περισυλλογής για να αξιολογήσει την μέχρι τώρα μοναδική πορεία της.
Οι μεγάλοι αθλητές ολοκληρώνονται μόνο όταν μάθουν να αξιοποιούν τις ήττες τους και η Μάριον Τζόουνς έχει όλο το χρόνο μπροστά της για να αποδείξει πόσο εκτίμησε, το αναπάντεχο ακόμη και για τους ειδικούς, "δώρο" της Πιντούσεβιτς.
Αντίθετα, απ' ότι φαίνεται κάποιοι κυβερνώντες σερί τις τελευταίες δεκαετίες δεν λαμβάνουν σοβαρά υπ' όψιν τις προειδοποιητικές ήττες.
Γι΄αυτούς, σε αντίθεση με τη Μάριον Τζόουνς η οποία έχει πολύ μέλλον μπροστά της, μια επερχόμενη ήττα μπορεί να σημάνει τέλος εποχής...

Πώς αποφάσισα να γίνω freelancer

"Ζορίζομαι ο αυτοαπασχολούμενος, αλλά είμαι αξιοπρεπής και σκυλί στη δουλειά και συνεπής στις υποχρεώσεις μου": η ιστορία ενός συναδέλφου από την Κρήτη που προτίμησε να γίνει freelancer στο άγριο τοπίο των media της μεγαλονήσου, δεν μπορεί παρά να είναι ενδιαφέρουσα...

ΠΩΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΑ ΝΑ ΓΙΝΩ FREELANCER
(ή οι περιπέτειες των δημοσιογράφων στην επαρχία)

του Γιώργου Γυπάκη

Από την προσπάθεια ίδρυσης «Μεσογειακού Ινστιτούτου Δημοσιογραφίας» από μη εμπλεκόμενους ενεργά με τη δημοσιογραφία παράγοντες και στο οποίο οι Χανιώτες δημοσιογράφοι θα ήταν απλώς παρατηρητές ή θα κάλυπταν το…ρεπορτάζ, μέχρι την κατάσταση δουλείας στην οποία οι τελευταίοι βρίσκονται εδώ και χρόνια, μέχρι και το ιδιότυπο καθεστώς μονοπώλησης της ενημέρωσης και της διαφημιστικής αγοράς από μία τοπική εφημερίδα, η κατάσταση εδώ στα Χανιά, έχει πολύ…ψωμί!
Ποιος θεωρείται εδώ κατ΄ επάγγελμα δημοσιογράφος, ποιος αυτοαπασχολούμενος, ποιανού τα δικαιώματα υπερασπίζουν οι διάφορες Ενώσεις, ποιος διατηρεί την αξιοπρέπειά του ως επαγγελματίας σ΄ αυτόν τον τόπο;

ΡΕ, ΕΣΥ ΜΑΣ ΚΛΕΒΕΙΣ!
Υπήρξε λοιπόν, καναλάρχης στα Χανιά, που γύρισε και μού πε «ρε, εσύ θα έπρεπε να με πληρώνεις που δουλεύεις στην τηλεόραση, αντί να σε πληρώνω εγώ». Ήταν η «χρυσή εποχή» για μας τότε, όταν άρχισαν να ξεφυτρώνουν παντού στην επαρχία ιδιωτικά κανάλια και βρίσκαμε όλοι δουλειά, με 100-115 χιλιάρικα το μήνα, χωρίς ασφάλιση, με ΔΠΥ από όπου το 20 % πήγαινε ως παρακράτηση φόρου και πληρωμή λογιστή για τη σύνταξη του ΦΠΑ. Οι απόφοιτοι δημοσιογραφικών σχολών ήταν οι «αλβανοί εργάτες» των καναλιών και οι διάφοροι υιοί (άσχετοι με το αντικείμενο) των κομματικών παραγόντων ελάμβαναν τις θέσεις «αρχισυντάκτη» «βοηθού αρχισυντάκτη» «βοηθού του βοηθού, μέχρι να γίνει αρχισυντάκτης στο ραδιοφωνικό σταθμό που ΘΑ κάνουμε» για να μη μείνει κανείς παραπονεμένος. Εγώ θυμάμαι πως ήμουν ο πρώτος που έκανε παραγωγές ντοκυμανταίρ στα Χανιά, χωρίς να πάρει δεκάρα τσακιστή… Μη νομίζετε πως από τότε τα πράγματα έχουν αλλάξει: απλώς μερικοί επιχειρηματίες έβαλαν νερό στο κρασί τους, αφού σύρθηκαν στα δικαστήρια και στην επιθεώρηση εργασίας από μερικούς από μας, κι αναγκάστηκαν να περνούν ένσημα του ΙΚΑ.
Μέχρι πριν από δυο-τρία χρόνια, έπαιρνα 150.000 μαύρα το μήνα (όποτε τύχαινε) για να κάνω το συντάκτη, τον αρθρογράφο, το ρεπόρτερ, το διορθωτή και ενίοτε τον αρχισυντάκτη ταυτόχρονα, μέχρι που όταν μου ζήτησαν ΔΠΥ τους είπα ότι θα πρέπει να μου δίνουν το ΦΠΑ και να υπoλογίσουν ότι το 15% της παρακράτησης δεν θα πρέπει να αφαιρεθεί από το μηνιαίο εισόδημά μου γιατί έτσι δεν βγαίνω και μου είπαν: «εσύ μας κλέβεις!»

Περισσότερα...

Οι "μαχητές" της ενημέρωσης!

"Κεντρικό πρόβλημα σήμερα αποτελεί ο επαναπροσδιορισμός του ρόλου των δημοσιογράφων για τη σωστή ενημέρωση των πολιτών και αυτό συνδέεται και με την απορρύθμιση των εργασιακών σχέσεων, τις σκληρές συνθήκες εργασίας των δημοσιογράφων και τις χαμηλές αμοιβές".
Αυτό τόνισε μεταξύ άλλων ο νεοεκλεγείς πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ, Αριστείδης Μανωλάκος, στην πρώτη συνάντηση των αντιπροσώπων της Ένωσης στα γραφεία της ΓΣΕΕ.
Όμως ανάμεσα στα μεγάλα προβλήματα της ενημέρωσης, ξεπρόβαλε ορμητικά και η διαπλοκή των βαρόνων των media με επιφανείς υψηλόμισθους δημοσιογράφους της "μαχόμενης" δημοσιογραφίας.
Η δημόσια κόντρα Κύρτσου-Χατζηνικολάου, που κορυφώθηκε με τις αλληλοκατηγορίες στην τηλεόραση ¶λφα TV, ανέδειξε τη στενή σχέση εξάρτησης των πρωτοκλασάτων "μαχητών" της ενημέρωσης με τα αφεντικά των ΜΜΕ.
Τα εν λόγω αφεντικά, ενώ αναγκάζουν την πλειοψηφία των δημοσιογράφων να δουλεύουν σε σκληρές συνθήκες εργασίας, με χαμηλούς μισθούς, προσφέρουν απλόχερα αμοιβές πολλών εκατομμυρίων σε λίγους εκλεκτούς, οι οποίοι την κατάλληλη στιγμή είναι έτοιμοι από "ευγνωμοσύνη" να μετατραπούν, σε βαποράκια σκοτεινών πολιτικών επιδιώξεων και κατά συνέπεια σε Δούρειο Ίππο της ενημέρωσης.
Όπως φαίνεται, δεν χρειάστηκε μάλλον πολύς κόπος για να πειστεί ακόμη και ο Νίκος Χατζηνικολάου, ένας προσεκτικός και εργατικός δημοσιογράφος, να το "παίξει" και δήμαρχος Αθηναίων προς χάριν του αφεντικού του, να αποκηρύξει την αντικειμενικότητά του, να προβάλλει τον εαυτό του από το κανάλι στο οποίο είναι διευθυντής ειδήσεων, να αναγκαστεί εκ των υστέρων να αναφωνήσει "mea culpa" και να προσπαθήσει να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.
Αφέλεια; Ματαιοδοξία; Υποτίμηση της νοημοσύνης της Κοινής Γνώμης; Ίσως όλα αυτά ή κάτι από αυτά, δεν έχει σημασία...
Το βέβαιο είναι ότι οι επαγγελματίες δημοσιογράφοι, ακόμη και οι σταρ που φυσιολογικά θα έπρεπε να έχουν μεγαλύτερη ανεξαρτησία και περιθώρια επιλογών, αντί να είναι οι "φρουροί" της ενημέρωσης, είναι εκτεθειμένοι και ευάλωτοι στις κάθε λογής πιέσεις, επιθυμίες και επιδιώξεις των μεγαλοεπιχειρηματιών των ΜΜΕ.
Πάντως τελευταία, οι καταγγελίες σε βάρος του δημοσιογραφικού κλάδου πληθαίνουν και δεν μπορεί να μένουν αναπάντητες.
Την περασμένη Δευτέρα 21/5, στην αθλητική εκπομπή "Η Δίκη της Δευτέρας", ο πρώην πρόεδρος της ΑΕΚ, Δημήτρης Μελισσανίδης, είπε ότι η διοίκηση της ομάδας έχει εξαγοράσει τους δημοσιογράφους που καλύπτουν το ρεπορτάζ και οι φίλαθλοι της ομάδας παραπληροφορούνται. Είχε μάλιστα υποστηρικτή σε αυτές τις σοβαρές καταγγελίες από το διπλανό "παράθυρο" το γνωστό δημοσιογράφο Κώστα Χαρδαβέλα.
Ό,τι και να συμβαίνει τελικά στο βαρύ τερέν της ενημέρωσης,
το νέο προεδρείο της ΕΣΗΕΑ έχει αυξημένη ευθύνη απέναντι στην πλειοψηφία των έντιμων επαγγελματιών δημοσιογράφων που αντιστέκονται καθημερινά στους κάθε λογής εκβιασμούς της διαπλοκής και δεν πρέπει να σιγήσει μπροστά σε τέτοια κρούσματα.

Η ΕΣΗΕΑ ΑΠΑΝΤΗΣΕ ΕΓΚΑΙΡΑ
(αρκεί όμως μία ανακοίνωση;)

Ο Πρόεδρος της ΕΣΗΕΑ Αριστείδης Μανωλάκος, απαντώντας σε ερώτηση σχετικά με την επιστολή του κ. Βαρδή Βαρδινογιάννη προς το Ιδρυμα Βουδούρη, που δημοσιεύθηκε και στον Τύπο, αλλά και την τηλεοπτική συζήτηση μεταξύ του Διευθυντή της εφημερίδας "ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ" Γ. Κύρτσου και του Διευθυντή Ειδήσεων και Ενημέρωσης του τηλεοπτικού σταθμού "MEGA" Ν. Χατζηνικολάου, προέβη στην εξής δήλωση:


"Επιθυμώ να εκφράσω την αντίθεσή μου προς οποιαδήποτε παρέμβαση εξωδημοσιογραφικών παραγόντων στα μέσα ενημέρωσης, με στόχο την αλλαγή είτε της διοίκησής τους, είτε του περιεχομένου τους και της πολιτικής τους γραμμής.
Παρακολουθώ, επίσης, με ανησυχία τη δημόσια ανταλλαγή διαξιφισμών μεταξύ δημοσιογράφων για θέματα που σχετίζονται με τη λεγόμενη "διαπλοκή". Σήμερα, περισσότερο από ποτέ, οι δημοσιογράφοι πρέπει να μην αφήνουν καμία αμφιβολία για την εντιμότητά τους, την ευθύτητα και την ανεξαρτησία τους".





Τα κότερα της αμαρτίας...

Η κυρία υφυπουργός δεν ήξερε ότι εισάγονται παράνομα σε ιδιωτικές κλινικές θύματα των ναρκωτικών για προγράμματα και φρούδες ελπίδες απεξάρτησης. Ούτε γνώριζε ότι αυτές οι κλινικές συνεργάζοντο με επίσημους φορείς αναγνωρισμένους από το κράτος...

Ο "κοτεράτος" κλινικάρχης δεν σκέφτηκε ποτέ ότι εξαπατά και αποψιλώνει οικονομικά τα θύματα των ναρκωτικών υποσχόμενος απεξάρτηση εντός 24 ωρών έναντι εκατομμυρίου! Υπηρεσίες προσέφερε, θεάρεστο έργο...

Ο Λάκης, δεν ήξερε ούτε όφειλε να ξέρει, πως ακριβώς βρέθηκε και ποιοι ήταν στο κότερο του κλινικάρχη που πρόσφερε ελπίδες απεξάρτησης στους ναρκωμανείς ενώ ταυτόχρονα ο ίδιος ήταν εξαρτημένος και αρμένιζε τα πέλαγα με κοκαϊνη.

Ούτε πρόκειται να απολογηθεί στα κανάλια...

Σε αυτή τη χώρα, όλοι, ακόμη και οι τιμητές των πάντων, όταν σφίγγουν τα πράγματα, κάνουν τον ανήξερο.

Γιατί σε αυτή τη χώρα ποτέ δεν έφταιγε κανείς, ποτέ κανείς δεν ήξερε για το "φόνο"!

Όλοι, εντελώς τυχαία βρίσκονται, άμα λάχει, στα κότερα της αμαρτίας και στις δίπλα καμπίνες του σκανδάλου!

"Κι αργότερα, κι αργότερα περάσανε δυο κότερα..." που έλεγε ο μακαρίτης ο ΜΠΟΣΤ.

Σημ.: η σύλληψη του γιατρού Λυμπέρη με ναρκωτικά μέσα στο κότερο therapin το οποίο έτυχε να μεταφέρει στη Μύκονο και τους γνωστούς καλλιτέχνες (Λάκη, Σάκη κ.λπ.) τείνει να δημιουργήσει νέα δεδομένα. Αν π.χ. βρεθείτε σε κάποιο μέσο μεταφοράς (κότερο, αυτοκίνητο, ιδιωτικο αεροπλάνο κ.λπ.) στο οποίο τύχει να κατασχεθεί ποσότητα ναρκωτικών, μη φοβηθείτε! Μόνο ο ιδιοκτήτης είναι υπεύθυνος. Όλοι οι άλλοι προστατεύονται από το "τυχαίο" και δεν οφείλουν να ξέρουν ούτε το όνομά τους...