A+ A A-

Καταιγισμό σχολίων και αναλύσεων προκάλεσε η πρόσκληση του Τούρκου προέδρου Ταγίπ Ερντογάν και η ιστορική επίσκεψή του στην Ελλάδα, καθώς είναι η δεύτερη επίσκεψη ανώτατου άρχοντα της γείτονος χώρας ύστερα από 65 χρόνια.

Η ελληνική κυβέρνηση επικρίθηκε από την αντιπολίτευση για έλλειψη "σωστής" προετοιμασίας για αχρείαστη πρόσκληση, για παροχή εγχώριου βήματος στον σουλτάνο μέσω του οποίου "πούλησε τον τσαμπουκά του" κ.λπ. κ.λπ.

Ο Τύπος επίσης, μοιράστηκε σε εφημερίδες που κατέφυγαν σε λαϊκιστικές κορώνες ("Διπλωματία εκ του προχείρου" ΤΑ ΝΕΑ, "Ιστορικό Φιάσκο" ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ, "Εθνική Πολιτική σχεδιασμένη στην παράγκα του Καραγκιόζη" ο ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΟΣ, "Η Τουρκία με σχέδιο Φάρος της Ανατολής καταπίνει την Ελλάδα" η ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΩΡΑ, αλλά και σε διαφορετικές προσεγγίσεις που ενίοτε υπερέβησαν τα ιδεολογικά τείχη, όπως συνέβη με την ΕΣΤΙΑ (Βατερλώ με ...ραβασάκια  για τον αδιάβαστο σουλτάνο" ) και τη Δημοκρατία ( "Ντελίριο Ερντογάν με πληρωμένες απαντήσεις από Τσίπρα-Παυλόπουλο-Κυριάκο"), 

Με ψύχραιμους τόνους εκτίμησαν την επίσκεψη η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, Το ΕΘΝΟΣ, η ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ των ΣΥΝΤΑΚΤΩΝ, η ΑΥΓΗ, η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ του ΤΥΠΟΥ, ενώ θριαμβευτικός ήταν ο τίτλος της  ΚΟΝΤΡΑ News ( "Ιστορικές μέρες ζει η χώρα με τον Αλέξη") και απαξιωτικός ο πρωτοσέλιδος ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ ("Όλα "γκρίζες ζώνες" με "τυράκι" σχεδιασμούς για τα μονοπώλια").

Ανεξάρτητα από την ανάγνωση και την άποψη του καθένα πρέπει όλοι να έχουν κατά νου ότι η πραγματικότητα συνεχίζει τον δρόμο της και ότι όλοι αύριο θα μετρήσουν το ανάστημά τους απέναντι στον καθρέφτη της.

Οι Τούρκοι θα είναι απέναντί μας οι "δύσκολοι" γείτονες και η αντιμετώπισή τους δεν μπορεί να είναι παιχνίδι τακτικισμού και πολιτικού οπορτουνισμού για να κερδίζουμε πρόσκαιρα κομματικά ωφέλη.   

Την Συνθήκη της Λωζάνης την έχει αμφισβητήσει από πολύ παλιά η τουρκική διπλωματία. Τη δεκαετία του '60, περίπου δύο μήνες πριν από τα Ιουλιανά και την "αποστασία", είχαν πάλι εκφράσει θέσεις αμφισβήτησης (βλέπε το άρθρο μας  ΕΔΩ).

ELEFTHERIALOZANH.JPG - 2.05 MB

Η πολιτική των Τούρκων είναι η προσβλητική επιθετικότητα όταν νοιώθουν υπεροχή απέναντι σε πιο αδύναμους ή πληγωμένους αντιπάλους και όταν θέλουν να εξαγάγουν εσωτερικά προβλήματα. Επιλέγουν το δόγμα  "Η καλύτερη άμυνα είναι η  επίθεση" και γι' αυτό αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά με το σύστημα της αντεπίθεσης, το γνωστό με τον ποδοσφαιρικό όρο ΚΑΤΕΝΑΤΣΙΟ!

Μέχρι στιγμής η ελληνική κυβέρνηση έπαιξε πολύ καλά το Κατενάτσιο απέναντι στον επιτιθέμενο σουλτάνο, αφού η αντεπίθεσή της τον απορρύθμισε και τον απαξίωσε αναγκάζοντάς τον να παίρνει "σκονάκια" σε ζωντανή μετάδοση από τους επιτελείς του για να απαντήσει και να υποστηρίξει την επιπόλαια επιθετικότητά του!

Αυτός που βρέθηκε απροετοίμαστος ήταν στην ουσία ο Ερντογάν και όχι η ελληνική πλευρά η οποία τον ανάγκασε σε αναδίπλωση και οπισθοχώριση...

Όσον αφορά την πρόσκληση και αν ήταν αναγκαία ή αχρείαστη, πρέπει να πούμε ότι όσο παραμένουν εκκρεμότητες με τους γείτονες και αποφεύγεται το ξεκαθάρισμά τους τόσο θα ταλαιπωρούμαστε και θα διαιωνίζουμε τα προβλήματα που δυσχεραίνουν τις προσπάθειες ανάπτυξης της χώρας μας.

Σίγουρα υπάρχουν ρίσκα όταν προσπαθείς να κάνεις διάλογο με έναν δύστροπο και υστερόβουλο συνομιλητή. Όμως χωρίς ρίσκο και τόλμη  παραμένεις στάσιμος και κρύβεσαι πίσω από τα προβλήματα, δέσμιος των φοβικών συνδρόμων.

Σήμερα ο Ερτντογάν-  όσο σουλτάνος και να το "παίζει"-   έχει πολλά προβλήματα εσωτερικά και διεθνή και η ελληνική κυβέρνηση του δίνει,  επί της ουσίας, μια ευκαιρία ευρωπαϊκής προοπτικής και τον προκαλεί να την αποδεχθεί, εκθέτοντας παγκοσμίως τη συμπεριφορά του στα μάτια του δημοκρατικού κόσμου (Αποδοκιμάστηκαν οι δηλώσεις του για τη Συνθήκη της Λωζάνης από ΗΠΑ, Γερμανία και ΕΕ).

Αν συνεχίσει την "οθωμανική" πολιτική και αφήσει την ευκαιρία να πάει χαμένη, σύντομα θα χαθεί και αυτός και το αναχρονιστικό καθεστώς του.  

ΥΓ) Η επίσκεψή του στην Κομοτινή και η οργανωμένη φιέστα που του είχαν ετοιμάσει ήταν αναμενόμενο ότι θα προκαλέσει δυσαρέσκεια σε όσους θέλουν να κρύβουν τα προβλήματα κάτω από το χαλί ή να τα "εξουδετερώνουν" με απαγορεύσεις που στην ουσία τα κρατάνε ως μια διαρκή εστία ανάφλεξης.

Η δημόσια αποδοχή εκ μέρους του ότι υπάρχουν και άλλοι μουσουλμάνοι στη Δυτική Θράκη και όχι μόνο οι "ομοεθνείς" του αποτελεί στοιχείο έξυπνου τακτικισμού, αφού όπως είπε είναι όλοι ένα μέσω της θρησκείας του ισλάμ της οποίας ο ίδιος είναι ο φορέας-ηγέτης. Όμως ταυτόχρονα παραχωρεί στην ελληνική διπλωματία ένα επιχείρημα που χρησιμοποιείται όταν χρειάζεται να καταδειχθεί ότι η μειονότητα δεν είναι τουρκική, όπως διαδίδουν οι πράκτορες της Άγκυρας.